Australië

Na een veel te kort bezoek aan Nederland vertrek ik samen met Rosa naar Athene (Griekenland). Athene bezoeken was al een droom van me sinds ik het vak Grieks op de middelbare school had. De Griekse oudheid intrigeert me nog steeds. Vanuit Athene vlieg ik via Singapore naar Australië. Eindelijk zet ik voet aan land in een nog niet door mij bezocht werelddeel: Oceanië!

Mijn reisplannen hebben wel een andere wending gekregen. In plaats van te werken in Australië werk ik tussen het reizen door in Nederland, zodat ik vaker thuis ben. Dat voelt op dit moment prettiger voor mij.

Athene 11 september – 15 september 2019 (Dag 1 t/m 5)
Athene is een geweldige stad. Eigenlijk net zo gaaf als Rome, maar dan zonder de hordes toeristen. En dat is wat de stad dan bijzonder maakt. We wandelen veel, zo’n 15 km per dag. Smalle straatjes, trappetjes omhoog, overal terrasjes en koffietentjes. ’s Avonds buiten een wijntje met een bakje popcorn op het terras. Het was vooral een trip om van te genieten. Naast de indrukwekkende Acropolis (die bijna vanaf elke hoek van de straat te zien is als je in de juiste buurt loopt) was het amfitheater van Herodes Atticus echt vet. Een orkest repeteerde op het moment dat we daar waren en wat heeft dat gebouw een goede akoestiek voor een leeftijd van bijna 2000 jaar. We wandelen de Filopappou heuvel op voor een spectaculair uitzicht over de stad. De Lycabettus heuvel biedt een panoramisch uitzicht over de stad. We hebben goed weer en zien de Golf van Egina liggen.

Vlucht Athene – Singapore – Perth 15 september – 16 september 2019 (Dag 5 t/m 6)
Ik twijfel of ik deze vlucht wel moet nemen. Alle indrukken van het laatste half jaar vreten energie om verwerkt te worden. Ik besluit uiteindelijk toch te gaan om te kijken wat het me gaat brengen. Een ticket naar huis is immers zo geboekt.

Perth 16 september – 19 september 2019 (Dag 6 t/m 9)
Ik moet wel even bijkomen van de lange vlucht en het tijdsverschil. Het is ook een gekke gewaarwording dat er een Westerse beschaving aan de andere kant van de wereld bestaat. Perth is met ongeveer 2 miljoen inwoners de enige grote stad aan de Westkust. De volgende stad is Adelaide, maar die stad ligt 2700 km naar het oosten. Broome ligt ongeveer 2200 km ten noorden van Perth, maar is geen stad te noemen met haar 14.000 inwoners.

Perth is een fijne schone stad, de straten zijn breed. Het systeem van openbaar vervoer is duidelijk. Het centrum is niet al te druk en veel is te voet bereikbaar. Toch is er geen sfeer zoals je in de oude Europese steden vindt. Het is een jonge stad, zoals alle steden in Australië. Functioneel, maar weinig sfeer.
De botanische tuinen waren erg mooi in Perth. Aangezien ik Perth in de lente bezocht waren er veel wildflowers te zien. Veel kleur dus en dat staat altijd vrolijk.

Fremantle 19 september – 21 september 2019 (Dag 9 t/m 11)
Fremantle (ook wel Freo genoemd) is een havenstad die grenst aan Perth. Er wonen ongeveer 8.000 mensen. Het dorp is klein maar wel knus. Het ligt aan de zee dus genieten van het strand is één van de activiteiten van de bewoners hier. Vanuit Fremantle neem ik de boot naar Rottnest Island. Rottnest Island is ontdekt door een Hollander genaamd Willem de Vlamingh. Er wonen geen mensen op Rottnest Island, maar quokka’s. Dit is een kleine kangoeroesoort. Een ontzettend schattig diertje dat op een uitvergrote rat lijkt. Het is mogelijk om op Rottnest Island te overnachten in huisjes of luxe tenten. Hier hangt wel een prijskaartje aan, dus houd ik het bij een dagtrip. Samen met Lotta, een Duits meisje die ik ontmoette in mijn hostel in Perth, bezoek ik Rottnest Island. De boottocht duurt ongeveer 40 minuten. Bij aankomst kunnen we meteen de door ons gereserveerde fietsen ophalen en het avontuur kan beginnen! We besluiten het hele eiland rond te fietsen en bij verschillende baaitjes/strandjes/vuurtorens te stoppen. Wat is het eiland mooi! Geen auto’s te bekennen. Het lijkt wel op onze Waddeneilanden, maar dan met witte stranden en een blauwe zee. Het weer is nog wel wat verraderlijk, want ondanks dat het lekker warm is in de zon (20 graden), is de zeetemperatuur nog laag en wanneer de zon onder is wordt het onwijs koud (8 graden). We genieten wel heerlijk van alle verlaten strandjes en de quokka’s die alleen maar geïnteresseerd zijn in eten en niet in een foto. Het is nog maar mijn eerste week in Australië, maar vanaf dit eiland zien we zeeleeuwen en walvissen in de zee zwemmen. Ook zien we grote salamanders en een bruine zeer giftige slang!!! (zie foto). De totale route is 22 km en aan het einde van de dag hebben we wel zadelpijn.

Darwin 21 september – 25 september 2019 (Dag 11 t/m 15)
Het is denk ik wel bekend dat ik mijn reizen goed voorbereid. Ondanks dat kun je altijd iets over het hoofd zien. En dat is wat er hier gebeurde. Toen ik aankwam in Perth wilde ik een campervan huren. Alles bleek echter uitverkocht te zijn, oeps. Ik was even vergeten dat ik naar een Westers land ging en je dus alles vantevoren moet reserveren… Er kwam een change of plans. Ik besloot om vanaf Perth naar Darwin te vliegen (3,5 uur vliegen + 1,5 uur tijdsverschil) omdat ik vanaf Darwin Kakadu NP kon bezoeken en verder naar het zuiden kon reizen met het openbaar vervoer. In het westen van Australië is geen openbaar vervoer en heb je echt eigen vervoer nodig. In Darwin verken ik het centrum samen met Gerdien, een Nederlands meisje die ik in het hostel heb ontmoet. We genieten van lekkere sushi van de supermarkt, mijn nieuwe favoriete lunch in Australië.

Darwin is een bijzondere stad. Een heel ander klimaat dan Perth (Darwin heeft een regen- en droogseizoen en Perth heeft vier seizoenen zoals in Nederland). Darwin is de meest noordelijke stad van Australië. De stad werd gebombardeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Japanners. Nu is het meer een tropische stad in de woestijn, alhoewel ik dan meer palmbomen had verwacht. Dat het er warm en vochtig is klopt helemaal. Er waren wel een aantal (dronken en/of dakloze) aboriginals op straat. Blijkbaar worden ze door hun gemeenschap verstoten als ze bijvoorbeeld alcoholverslaafd zijn. Ondanks dat blijven ze nog wel geld van de familie ontvangen maar zijn ze niet meer welkom in de gemeenschap. Gevolg daarvan is dat ze alcoholist blijven, maar dan op straat in het centrum leven. In Darwin is het immers warm genoeg. Ze zijn vooral luidruchtig wat dan weer intimiderend is. Het is schrijdend om dit te zien.

Kakadu NP 25 september – 27 september 2019 (Dag 15 t/m 17)
Om de natuur in de omgeving te zien heb ik een driedaagse tour met een 4WD in Kakadu NP geboekt. Onwijs vet om twee dagen buiten in dit park op twee verschillende plekken te slapen. We zagen veel wilde dieren zoals een gele waterpython in de boom (die zich uit de boom in het water kan laten vallen, dus wij snel onder die boom vandaan), een huntsman spin in de douche (dat was écht eng, heb nog nooit zo snel gedoucht), andere spinnen op bomen, cane totes in het gras (enorme kikkers met een giftige rug), groene kikkers in de wc (die je kunt doorspoelen en die daarna weer terugkruipen in de wc), een rock wallaby, possums (kleine kangoeroesoort), emu’s, wilde paarden, buffels, termieten, krokodillen, veel bijzondere vogels (kingfishers), pelikanen. De eerste slaapplek was in het bos in een open tent met 6 stapelbedden. De hele tent was afgesloten met fijn gaas waardoor je kon genieten van de dierengeluiden, maar de mazen gelukkig te klein zijn voor grote spinnen om binnen te kruipen. De tweede nacht sliep ik in eenzelfde idee, maar dan een éénpersoonstent. Hierdoor kon ik de sterrenhemel vanuit mijn bed zien én de zonsopkomst. Dat was een magische ervaring! Het koken deed onze gids, wij als groep (12 pers) sneden alle groenten klein, dekten de tafel en deden de afwas. We waren net een groot gezin, leuke sfeer! Dit noemen ze in het Australisch Bushcamping. Soms moest ik wel even wennen, maar over het algemeen was het echt heel leuk, alhoewel drie dagen best intensief is, dus ik was ook weer blij om terug te zijn in mijn hostel. Nog een dingetje trouwens, er zitten hier ontzettend veel vliegen. Blijkbaar is de winter niet koud genoeg geweest waardoor er nu extra veel zijn. De vliegen zijn op zoek naar vochtige plekjes om hun eitjes in te leggen. Ze vliegen dus in je ogen, mond, neus en oren. Zo smerig. Maar daar hebben de Aussies een oplossing voor, want die gooien een vliegennet over hun hoofd. Dat is mijn meest succesvolle aankoop van deze reis geweest! Ik liep tijdens de Uluru tour ook 3 dagen met dat vliegennet over mijn hoofd :), zie de foto daar!

Darwin 27 september – 29 september 2019 (Dag 17 t/m 19)
Een rustdag/wasdag in Darwin! Ik maak me klaar voor de lange busreis van morgen.

Busreis Darwin – Alice Springs 29 september – 30 september 2019 (Dag 19 t/m 20)
Een busreis van 22 uur (1500km) met diverse stops onderweg. De buschauffeur stopt bijna elk uur en na 8 uur rijden hebben we een stop van 1 uur. Daarin wisselt de chauffeur ook met zijn collega. Een hele andere lange afstand bus ervaring dan in Viëtnam, waar de chauffeur 12 uur aan één stuk rijdt. De landschappen zijn echt eindeloos en oranje/roodachtig van kleur. Soms zie je een aantal rotsen en struiken, maar over het algemeen zie je vooral campers, vrachtwagens met meerdere opleggers (roadtrains) en de Greyhound bus. De busstop is altijd bij een roadhouse. Dit is een tankstation met een winkeltje, schoon openbaar toilet en douche en soms met de mogelijkheid om te overnachten. Dit is dan ook de enige levendigheid die je ziet in de Outback.

Alice Springs 30 september – 5 oktober 2019 (Dag 20 t/m 25)
Om 09.00u arriveert de bus in Alice Springs, bijna het middelpunt van Australië! Dat middelpunt blijken we later tijdens een tour te bezoeken, maar daarover later meer. In Alice Springs neem ik een paar dagen rust om bij te komen van de tour in Kakadu NP en de lange busreis. Die was lang niet zo comfortabel als de busreizen in Zuid-Amerika. De stoelen waren glad waardoor ik de hele tijd onderuit zakte en de stoel voor mij stond te ver weg om mijn knieën tegenaan te leggen. Een slechte nacht met een verdraaide spier in mijn rug zijn het gevolg. Een paar dagen rustig aan doen (wat niet zo moeilijk is met temperaturen van 35 graden) doet me goed en met volle moed sta ik zaterdagochtend 5 oktober om 04.45u klaar om opgehaald te worden. Het avontuur naar Uluru gaat beginnen!

Uluru, Kings Canyon & Kata Tjuta 5 oktober – 7 oktober 2019 (Dag 25 t/m 27)
We starten de reis met een lange autorit naar Kings Canyon. Onze groep bestaat uit 20 personen, allemaal verschillende groepjes en een paar soloreizigers. Helaas is de sfeer niet zo goed als tijdens de tour naar Kakadu NP. Ik trek op met de soloreizigers en heb daar uiteindelijk een leuke tijd mee. De eerste stop is bij de roadhouse in Erldunda in het midden van Australië. Er is een klein monument dat dit punt aanduidt, maar is er discussie over of dit wel het echte middelpunt van Australië is (dat zou Lambert Centre zijn). Na een rit van 6 uur komen we aan bij Kings Canyon. Vanwege de hitte mag je de wandeling over de rim van de canyon niet starten na 09.00u. En wij zijn er om 11.00u. Heel jammer dat dit zo uitkomt, want dit kon je natuurlijk vantevoren weten. We maken een wandeling in de vallei en zien vanaf daar wel mensen op de rim lopen. Helaas, moet ik toch nog een keer terug! We zien veel ghosttrees, dat zijn bomen zonder schors en ze zijn helemaal wit. Na Kings Canyon bezoeken we een zoutvlakte, zandduinen en een rots in de vorm van een tandenborstel. We bezoeken een uitzichtpunt vanwaar we Kata Tjuta en Uluru zien liggen. We arriveren nog bij daglicht bij ons kamp, dat een vlakte tussen de struiken is. Er is verder niets. We hebben onderweg veel hout gesprokkeld en onze gids maakt meteen een groot kampvuur. Iedereen moet wennen aan het idee van buiten slapen, want hier leven wel spinnen, schorpioenen, slangen en dingo’s! Iedereen helpt met het bereiden van het avondeten, de gids maakt een typisch australisch brood die ook in een pan op het kampvuur gaat en we pakken de swags uit. Swags zijn oprolbare bedden. Er zit een dun matrasje in en daaromheen zit een soort zeil die je kunt dichtritsen. Als je je slaapzak op het matrasje legt en de swag dicht ritst heb je geen last van de wind. Ik controleer de swag grondig op spinnen en schorpioenen voordat ik er met mijn slaapzak in ga liggen. Ik hoop echt dingo’s te zien, maar helaas zien we geen enkel dier. Na het avondeten gaat iedereen vrij snel slapen. Na te hebben geplast in de bosjes en tanden te hebben gepoetst bij de andere bosjes kruip ik ook in mijn swag om alvast van de sterrenhemel te kunnen genieten. Een bijzondere avond voor de dag van mijn verjaardag, want in zo’n bed lig je natuurlijk nooit. Ik word om 04.00u even wakker, en dan blijkt de sterrenhemel op zijn mooist te zijn. Want dan is het kampvuur helemaal uit en is het écht donker.
In de ochtend wordt er voor me gezongen! Na het ontbijt (brood) ruimen we het kamp op en rijden we naar Kata Tjuta. Daar maken we een wandeling van 3 uur. Ik geniet volop en vind het echt prachtig. Wat zijn die rotsformaties toch indrukwekkend. We eten wraps tijdens de lunch en vervolgen onze trip naar het visitors centre van Uluru. Daar eet ik samen met Manon (Belgisch meisje) een taartje om mijn verjaardag te vieren. Tot slot bezoeken we een uitzichtpunt om Uluru met zonsondergang te zien. Doordat er wat bewolking in de lucht hangt hebben we geen gouden gloed, maar ondanks dat is het nog steeds verpletterend. We koken daar ook ons avondeten en er wordt opnieuw voor me gezongen, want er is een chocoladetaartje. Dat had ik niet verwacht en tot op heden heb ik geen idee waar de gids dat taartje vandaan heeft gehaald. Er zijn namelijk geen winkels in dit gebied. Het smaakte wel heel erg goed. De tweede nacht slapen we opnieuw in een swag rondom het kampvuur, maar op een camping in plaats van in het wild. We kunnen weer douchen (er is zelfs warm water) en wat is dat fijn.
We moeten om 04.30u opstaan omdat we de zonsopkomst bij Uluru gaan bekijken. Ook dit is weer onwijs mooi. Tot slot gaan we de basewalk van 10.6 km rondom Uluru wandelen. Nu zien we de rots van dichtbij en dit is echt heel anders. Van veraf lijkt het één rots te zijn, maar van dichtbij blijkt dat er heel veel gaten in zitten ontstaan door erosie, dat de rots in veel meer rotsen is gespleten en dat de rots zo verschrikkelijk groot is, dat het eigenlijk ook logisch is dat hij niet uit één stuk bestaat. Ook de vegetatie is heel divers. We lopen door flink begroeide stukken met bomen en struiken, maar ook door vlaktes met lage struikgewassen. Daar waar de zon opkomt en ondergaat vind je meer groen dan waar de zon overdag op schijnt. Daar is het meer dor en droog.

Een paar weetjes over Uluru:
-Voor de Aboriginals is Uluru een heilige plaats.
-De Aboriginals zijn sinds 1985 eigenaar van Uluru.
-Sinds 25 okt 2019 kun je Uluru niet meer beklimmen (gelukkig maar).
-Uluru is de Aboriginal naam. Ayers Rock de Engelse benaming.
-Uluru is 863m hoog.
-Verschillende gaten in de rots hebben een mythologisch verhaal.
-Diverse delen van de rots mag je niet fotograferen.
-Uluru is niet alleen een rots, maar omvat ook waterbronnen, grotten en oude rotstekeningen.

Na de basewalk rijden we terug naar Alice Springs. Onderweg lunchen we nog een keertje wraps en delen we de groepsfoto’s. Het was een intense tour, vanwege de hitte, de slaapplekken en de indrukwekkende natuur.

Alice Springs 7 oktober – 8 oktober 2019 (Dag 27 t/m 28)
Terug in Alice Springs fris ik mezelf op en eten we nog één keer samen met de groep in een restaurant. Een gezellige afsluiter.

Busreis Alice Springs – Adelaide 8 oktober – 9 oktober 2019 (Dag 28 t/m 29)
Weer een busreis van 22 uur (1500km) voor de boeg. Bij de grens van Northern Territory naar South Australia mag je geen fruit meenemen. Dit wordt niet gecontroleerd, maar het is je eigen verantwoordelijkheid mocht de bus worden aangehouden en ze gaan toch controleren. Ik zorg dat ik mijn banaan en mandarijntje opeet voordat ik weer de bus in stap. Opnieuw ervaar ik alle ongemakken zoals de vorige busreis. Deze keer arriveren we om 07.00u, maar in Adelaide is het wel een stukje frisser! Ik vis mijn jas uit mijn backpack en wandel naar het hostel. Daar zit een Nederlands meisje achter de receptie en dat voelt een beetje gek. Ik ga mezelf opfrissen, ontbijten en vervolgens de stad in. Er is niet heel veel te zien en ik neem de metro naar Glenelg Beach. Hier is het lente en de bewoners zijn erg optimistisch (t-shirt, korte broek). Het is zoiets als wanneer de eerste lentedag in Nederland aantreedt en alle terrasjes vol zitten. Ook al is het eigenlijk te koud om buiten te zitten. Ik vind het echt fris aangezien ik net uit de Outback kom. Ik geniet van het strand en drink een warme chocomel bij een bakkertje. Terug in het hostel ontmoet ik een heel leuk meisje uit Taiwan. Het is haar eerste dag in Australië en ze vraagt of ik iets in haar dagboek wil schrijven. Ze is zo enthousiast dat ik haar besluit een zakje pepernoten te geven (ja die heb ik bij) en een sleutelhanger van klompjes (ook die heb ik bij als cadeautje voor bijzondere mensen die ik op reis ontmoet). Ze is helemaal in de wolken en kan voor mij een schilderij met tekens in het Mandarijn vertalen (dit schilderij heb ik van een Chinese jongen gekregen (gemaakt door zijn opa), ontmoet in Singapore, mei 2018). De Chinese jongen van wie ik het cadeau kreeg kon het zelf niet vertalen, omdat de Mandarijnse tekens te moeilijk waren. Blijkbaar heb je daar heel veel verschillende gradaties inzitten. Hoe ingewikkelder de tekens, hoe moeilijker het is om te vertalen. Vaak is één teken de uitdrukking van een situatie of een versje. Wel heel erg tof om het meisje uit Taiwan te ontmoeten.

Adelaide 9 oktober – 10 oktober 2019 (Dag 29 t/m 30)
Na een gratis pizza avond in het hostel vertrek ik de volgende ochtend vroeg met de bus naar de autoverhuur. Ik heb namelijk een relocation van gehuurd. Ik ga een campervan voor de verhuurmaatschappij verplaatsen. Ik krijg 4 dagen de tijd en een volle tank om de campervan van Adelaide naar Melbourne te brengen. Spannend, want dit word mijn eerste roadtrip in Australië. Eindelijk vrijheid, stoppen waar je wil, slapen in de auto op een camping en koken in de auto. Echt heel gaaf om op mijn eigen tempo dit stukje van Australië te ontdekken.

Roadtrip Adelaide-Melbourne 10 oktober – 13 oktober 2019 (Dag 30 t/m 33)
Het ophalen van de campervan gaat erg makkelijk. Ik word nog even gewaarschuwd dat het een hoog voertuig is en dat ik er diesel in moet gooien. Voor de rest is alles geregeld en kan het avontuur beginnen! Ik wil wegrijden maar ik krijg de handrem er niet af.. Ik haal dat mannetje erbij. Blijkt dat je moet trekken, kwartslag draaien en dan loslaten. Ik rijd heel langzaam de weg op, constant denkend ‘links blijven, links blijven, links kijken!’ Het is heel vreemd dat de binnenspiegel gespiegeld zit, want ik kijk elke keer rechts omhoog maar daar zit dus niks. Ik moet ook goed nadenken waar ik nu moet rijden bij T-splitsingen. Zodra ik de stad uit ben is het 600 km richting de Grampians NP. Onderweg zijn veel openbare toiletten met heel erg veel toiletpapier en ze zijn erg schoon (pluspunt!). Vaak zijn het dump toiletten, dus dan hoef je niet door te spoelen, maar moet je wel de wc bril sluiten voor de geur. Ik rijd door een glooiend landschap. Dit is écht genieten. Ik rijd de hele dag door de mooie natuur. Hoe dichter ik bij de Grampians kom, hoe bergachtiger de omgeving wordt. Hoe hoger ik in de bergen kom, hoe smaller de wegen worden. Dit is ook de eerste keer dat ik kangoeroes in het wild zie! Eentje staat zelfs naast de weg te wachten totdat ik voorbij ben gereden. Zo vet om ze in het wild te zien. Ze zijn wel echt groot, dus ik wil echt nooit in de schemer/donker rijden, omdat de kans dat groot is dat je een kangoeroe aanrijdt. De uitzichten zijn prachtig en ik tuf langzaam door de Grampians naar mijn slaapplek, een bed op slaapzaal. Ik dacht voor de eerste nacht is het wel fijn om in een echt bed te slapen, ook omdat ik niet wist hoelaat ik aan zou komen. Gelukkig kwam ik wel aan voordat het donker werd, zodat ik rustig de auto uit kan pakken en kan koken. Ik blijk de enige te zijn in de slaapzaal, heerlijk. Er staat er verwarming en die blijkt nodig te zijn, want in de nacht is het maar 10 graden buiten en de wandjes van de slaapzaal zijn een beetje dun (het lijkt meer op een cabin).
Na een koude nacht onder een flink aantal dekens begin ik de ochtend met een lekker ontbijtje. Daarna verken ik de Grampians. Ik maak een hike van ongeveer 2 uur naar een uitzichtpunt over de vallei waarin het dorp Halls Gap ligt (waar ik afgelopen nacht sliep). Als er geen andere mensen op de trail zijn hoor ik vogeltjes fluiten. Zo fijn om weer seizoenen mee te maken, want het is lente in september op het zuiderlijk halfrond. De paden zijn heel duidelijk en de omgeving erg divers (bos, klimmen tussen rotsen en over rotsen). Het waait bijna niet op het uitzichtpunt en na de nodige kiekjes te hebben gemaakt maak ik mijn lunch op een steen. Boterhammen met avocado en gekookt ei. Een praktische lunch om mee te nemen tijdens een daghike. Na de lunch loop ik terug en rijd ik  inzuidelijke richting naar Port Campbell. Ik bezoek een paar uitzichtpunten aan de Great Ocean Road voordat ik de camping op zoek. De Great Ocean Road is in totaal 243 km lang en ligt tussen Allansford en Torquay. Iedereen kent de beroemde foto’s van de 12 Apostelen. Dat is een rij kalksteenrotsen in zee, afgesleten door erosie. Hoe dichter je bij Torquay (en dus Melbourne) komt, hoe drukker het is met dagjes mensen uit Melbourne. Ik vond de Great Ocean Road dan ook op z’n mooist bij Port Campbell. Daar kun je echt genieten van de rust en de mooie natuur, zonder dat er hordes toeristen lopen (zoals wel het geval is bij de 12 Apostelen). De camping in Port Campbell had ik vantevoren uitgezocht, maar ik had niets geboekt. Bij aankomst betaal ik bij de receptie voor een stukje gras zonder stroom. Er is zelfs wifi bij de receptie. Ik mag zelf kiezen waar ik de auto neer zet. Ik zoek een mooi plekje en ga meteen koken, zodat ik nog bij daglicht kan eten. Het wordt namelijk al om 18.00u donker. Vervolgens afwassen in de buitenkeuken en douchen. Dan snel in bed kruipen want zodra de zon weg is, is het meteen fris. Het is echt wel koud in de nacht, maar ondanks dat slaap ik goed en begin ik de nieuwe dag met een warme kop thee. Wat is het hier heerlijk rustig. En wat is zo’n campervan tof! Je gooit gewoon alles in de auto en gaan. Hoe fijn! Vandaag rijd ik over de Great Ocean Road naar Lorne. Daar heb ik wel een campingplaats geboekt en dat blijkt achteraf ook nodig te zijn geweest, want de hele camping staat vol als ik aankom. Onderweg stop ik elke keer bij uitzichtpunten die tezamen de Great Ocean Road vormen. Hoe dichter ik bij Lorne kom, hoe meer Chinezen ik zie (en die kunnen écht geen auto rijden, oppassen dus). De weg is ook erg kronkelig, waardoor je met zo’n campervan maar ongeveer 50-60 km per uur kan rijden. Wel heel relaxed, omdat je dan ook makkelijker kan stoppen overal. Ik breng een bezoek aan Great Otway NP en daar spot ik mijn eerste wilde koala’s! Ze zijn echt veel groter dan ik had verwacht. Echt een dikke pluizenbol in de boom. Ze slapen ongeveer 20 uur per dag en eten de overige 4 uur. Ze houden van eucalyptus bomen, maar soms is er een ‘overschot’ aan koala’s zoals in dit park. Dan eten ze sneller de blaadjes van de bomen dan dat de boom kan groeien, zodat er ghost forests ontstaan. Bizar om te zien. Eucalyptus bomen zijn ook deels het probleem van de bosbranden in Australië, want de olie die in de blaadjes en de stam zit zorgt er natuurlijk extra voor dat het vuur moeilijk uitgaat. Na wederom een goede nachtrust vertrek ik mijn derde dag voor de laatste etappe naar Melbourne. Het wordt wel steeds drukker op de weg, waardoor je toch beter op moet letten. Eén keer steekt er een mierenegel over en ik kan op tijd stoppen, happy me! En wat is dat beest mooi, en snel. Echt bijzonder, want de mierenegel is zeldzaam, zelfs in Australië.

Melbourne 13 oktober – 16 oktober 2019 (Dag 33 t/m 36)
Eenmaal aangekomen in Melbourne wordt ik opgewacht door Dennis en Sophie, een Australisch stel die ik heb ontmoet tijdens de tour in Kakadu NP. Geen tijd om bij te komen, want we gaan direct naar St. Kilda beach om pinguïns te spotten. Vervolgens gaan we naar Brighton Beach, bekend vanwege de 82 beschilderde strandhuisjes (waarde per huisje ong AUD 120.000 = €80.000). De strandhuisjes hebben allemaal dezelfde architectuur, maar een ander printje. Je mag er niet in wonen of er een eettent van maken en ze zijn ook mega klein (6 m2?), maar al lange tijd een enorme hype. Eigenlijk kun je er alleen je surfplank in opslaan, Ze kunnen alleen worden gekocht door mensen die binnen een bepaalde straal van Brighton Beach wonen, om te voorkomen dat de Chinezen alles opkopen. In de avond maakt Dennis overheerlijke gnocchi. Zijn ouders komen oorspronkelijk uit Italië, dus hij weet wel hoe hij een pasta moet koken. De volgende dag krijg ik geen tijd om uit te rusten, want Dennis wil me vanalles laten zien. Zo gaan we naar een State Park en zie ik heel veel wilde vogels én een stuk of 50 wilde kangoeroes. Echt zo gaaf. We zijn er de hele middag geweest om ze te observeren. ’s Avonds eten we kangoeroe én krokodil! Dat wilde ik al proberen sinds onze tour in Kakadu (maar daar stond het niet op het menu bij de barbecue). De kangoeroe kun je in de supermarkt kopen. De krokodil is alleen bij krokodillenfarms te koop. Daar worden ze gefokt voor het vlees, de huid voor tassen gebruikt of voor een krokodillen klauw sleutelhanger… De volgende dag ga ik alleen het centrum verkennen. Er is veel te zien in Melbourne, maar de drukte is niks voor mij. ’s Avonds maakt Sophie verse sushi en zet Dennis een val om de possums die een nest in het dak hebben gemaakt te vangen om ze vervolgens 5 km verderop weer uit te zetten. Possums zijn buideldieren en nachtdieren. Zodra het donker is hoor je allerlei gestommel in het plafond en dat zijn dus de possums. We nemen afscheid, want de volgende dag vertrekt de bus vroeg naar Sydney. In de ochtend spot ik een possum in de kooi! Het was onwijs tof dat ik bij hen mocht slapen en dat ze zo gastvrij waren. Wie weet zie ik ze nog ooit!

Katoomba 16 oktober – 19 oktober 2019 (Dag 36 t/m 39)
Na een busreis van 10 uur kom ik om 21.30u bij het centraal station van Sydney aan. Vanaf hier gaat een trein naar Katoomba, een dorp in de Blue Mountains. Helaas blijkt deze trein niet te rijden en tot mijn verbazing is er niemand van het treinpersoneel om vragen aan te stellen. Ongelooflijk, op het centraal station van Sydney. De informatiebalie gaat gewoon om 19.30u dicht. Uiteindelijk heeft de schoonmaker me geholpen en me naar het juiste platform gewezen. Ik las alleen geen treinborden en sprong direct de trein in. Na een aantal stations te hebben gepasseerd bleek het de verkeerde trein te zijn. Snel eruit, trein weer een station terug nemen en weer een in een andere trein springen. Dankzij de vriendelijke mensen in de trein zat ik uiteindelijk in de juiste trein. Na een treinrit van 1 uur moest iedereen eruit en werden we verder vervoerd met bussen vanwege spoorwerkzaamheden. De busrit duurt ook ongeveer 1 uur en ik werd afgezet bij het treinstation in Katoomba. Vanaf daar was het nog 5 minuutjes bergafwaarts naar het hostel lopen. Uiteindelijk arriveerde ik om 00.30u. Ik had de code van het sleutelkastje al gekregen en ik lag alleen op een slaapzaal van 5 personen. HEERLIJK!!
De volgende dag een ontbijtje en plannen voor de hikes gemaakt.
Dag 1:
-Katoomba Cascades
-Katoomba Falls
-Cliff view lookout
-Echo Point
-Three Sisters Track
-Giant Starway
-Linda Falls
-Jamieson Lookout
Het was een fantastische dag, 2x helemaal in de canyon gelopen, hallo spierpijn! De uitzichten zijn fenomenaal. Zo veel vogels en wat zijn de bomen hoog.
Dag 2:
-trein van Katoomba naar Blackheath
-wandelen naar Govetts Leap Lookout
-trein van Blackheath naar Wentworth Falls
-wandelen naar Wentworth Falls Lookout
-Fletchers Lookout
-Upper Wenthworth Falls
-Undercliff Track
-trein terug naar Katoomba
Het waren twee flinke dagen hiken, maar wat is het hier mooi en rustgevend. Ik heb echt ontzettend genoten. Een kleine kanttekening: de bosbranden in Australië bij Sydney en Melbourne zijn ook in de Blue Mountains. Er woeden op moment van schrijven nog steeds bosbranden en er zijn huizen verwoest. De weg naar Katoomba is afgesloten. Het voelt vreemd om de foto’s terug te kijken. Toen ik er was was de lucht helderblauw en zag het er heel vredig uit. Helaas is dit nu niet meer het geval en zal het bos een aantal jaren nodig hebben om te kunnen herstellen.

Sydney 19 oktober – 22 oktober 2019 (Dag 39 t/m 42)
Vanaf Katoomba neem ik de trein terug naar Sydney. In Sydney aangekomen loop ik naar mijn hostel en kan ik nog niet inchecken. Ik besluit mijn backpack in mijn flightbag achter te laten en mijn handbagage mee te nemen. Ik loop naar het dichtstbijzijnde park om te lunchen. Er heerst een andere sfeer dan in Melbourne en de sfeer hier bevalt me beter. Wat het verschil dan precies is kan ik niet uitleggen, het is een gevoel. Terug in het hostel heb ik een hok met een eigen bed en nachtkastje. Het is helemaal afgesloten behalve aan de bovenkant, waar ik later heel veel last van zal gaan hebben wanneer de buurvrouwen hun licht niet uitdoen. In de avond ontmoet ik Judy, een Australische dame die ik in de Filipijnen heb ontmoet (juli 2018). We gaan samen een hapje eten en het Sydney Opera House en de Sydney Harbour bezoeken. Wat is het gaaf om hier te zijn! Het is zo gezellig dat we besluiten de volgende dag een coastal walk te maken in Bouddi NP, vlakbij Gosford (2 uur ten noorden van Sydney). Het is een afwisselende wandeling, door het bos, over het strand, over rotsen. We hebben hartstikke mooi weer en genieten volop. Op mijn derde dag in Sydney ga ik rondlopen in de stad. Ik maak als eerste de beroemde Coogee to Bondi Beach wandeling (5 km). Onderweg kom je langs verschillende strandjes, zwembaden die door zeewater worden gevuld en sculpturen die zijn geplaatst voor een tijdelijke tentoonstelling. Echt geweldig om aan de oostkust te wandelen. Vervolgens wandel ik door de botanische tuinen naar een uitzichtpunt om het Opera House en de Harbour Bridge van een afstand te zien. Dan naar het Opera House en Darling Harbour. Als afsluiter eet ik in de avond Japans samen met Robert, een jongen waarmee ik op de basisschool zat. Toevallig liepen we elkaar tegen het lijf in een klein restaurantje in Berastagi (Sumatra, Indonesië, mei 2018) en nu dus even bijkletsen aan de andere kant van de wereld. Dit is meteen mijn laatste avond, want morgenochtend vlieg ik naar China.

Vlucht Sydney-Xiamen-Amsterdam 22 oktober – 23 oktober 2019 (Dag 42 t/m 43)
Ik vertrek vroeg en vlieg zonder problemen van Sydney naar China. Daar aangekomen moet ik door de douane, krijg ik een visum voor 24 uur en check ik weer opnieuw in. Alles gaat vlot, dus ik houd veel tijd over om bij de gate te wachten. Mijn volgende vlucht gaat naar Amsterdam! Ik heb besloten om eerder naar huis te komen en mijn ouders te verrassen. Ze denken dat ik 1 december thuis kom, maar dat is dus eigenlijk 23 oktober. Vanaf Schiphol neem ik de trein naar Oss en de bus naar Heesch. Vanaf het busstation wandel ik naar huis. Backpacken naar huis had ik namelijk ook nog niet gedaan. Thuis aangekomen verras ik mijn ouders flink. Ze zijn helemaal van hun apropos en moeten twee dagen bijkomen van deze shock (in positieve zin). Ik daarentegen vind het heerlijk om weer in mijn eigen bed te liggen en om mijn eigen spullen weer een plekje te geven. Bijkomen van alle indrukken. Rust creëren in mijn hoofd. Opnieuw keuzes maken. Weer werken bij de AH voor wat afleiding, structuur en zakgeld. Het zijn allemaal dingen die me de afgelopen twee maanden bezig hebben gehouden. De tijd thuis is omgevlogen en ik geniet volop van de kerstsferen. Maar de reiskriebels zijn er nog te erg, dus ik heb opnieuw besloten om te gaan reizen. Deze keer ongeveer 4,5 maand met tussendoor 2-4 dagen thuis. Ik heb er zin in en tot op de volgende blog 🙂

2 gedachtes over “Australië

  1. Tjee, Valerie wat een reis was dat weer. Ook prachtige foto’s die voorbij komen in je blog. Maar ook weer heel anders. Overal ter wereld zijn bergen en rotsen, maar nu zie je duidelijk dat ze toch allemaal verschillen. De prachtige rode rotspartijen op je foto’s zijn daar ook weer een duidelijk voorbeeld van. De afwisseling van natuur en (westerse) stedelijke bebouwing is hier ook heel goed weergegeven. En wat een avonturen met de slaapplaatsen in de open lucht!
    Je bent inmiddels al weer onderweg naar je volgende avontuur, in dit geval samen met je moeder wat natuurlijk ook heel tof is. Hopelijk gaat het allemaal volgens je vooraf gemaakte plannen en kunnen jullie samen volop genieten en blijft de gezondheid van je vader goed.
    Geniet van alles en we lezen het wel wat er allemaal op je pad komt.🌏⛰🌄🏞👌🏻 De live versies horen we weer bij AH, maar daar moeten we nog even op wachten. Een mooie jaarwisseling gewenst en tot blog’s!🎇🎆🍾

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s