Oezbekistan

Met nog verse herinneringen uit Colombia en Canada sta ik op Schiphol. Daar zie ik papa, Lizanne en Linda. Bizar én ontzettend fijn. We bestellen een drankje en dan moeten we (alweer) afscheid nemen. Een gek gevoel om 3 uur op Nederlandse bodem te zijn, omdat even alles dichtbij is, maar ook weer niet.
Samen met Linda, mijn reismaatje tijdens de eerste 6 maanden in Zuidoost-Azië, reis ik af naar Oezbekistan. Waarom Oezbekistan? Een idee van Linda om totaal iets anders te bezoeken dan wat we tot noch toe hebben gezien. Een vrijwel onbekend land brengt altijd een speciale adrenaline met zich mee. Het gevoel dat je opnieuw een groot avontuur aangaat. Oezbekistan ligt op de zijderoute (er zijn meerdere zijderoutes). Het is een route die door karavanen werd aflegd vanaf de klassieke oudheid tot de late Middeleeuwen om handel te drijven tussen enerzijds de Middellandse Zee gebieden en het Midden-Oosten en anderzijds China en Oost-Azië.

We weten niet goed wat we kunnen verwachten van deze reis, maar dat het vooral een cultureel bezoek zal worden en heet zal zijn, dat weten we wel. Oezbekistan ligt namelijk in de woestijn en we zitten in augustus wat betekent dat het dus nog zomer is (33-38 graden). In de steden vind je wel groene parken, want er wordt niet op water bespaard en de sproeiers laten grote hoeveelheden water de straten op vloeien. Wil je meer groen en bergen zien, dan zul je de buurlanden Kirgistan en Tadzjikistan moeten bezoeken (en zo wordt mijn reislijst langer in plaats van korter).
Je ziet veel Sovjet invloeden in de architectuur en in de taal. Oezbeeks is de moedertaal, maar iedereen spreekt Russisch als tweede taal. De borden naast de weg en de menukaarten zijn in het Russisch. Zoveel Russische invloeden hadden we niet verwacht, maar met handen en voeten kom je ook een heel eind, body language is 80% toch?!
Off we go. Salom Oezbekistan.

Tashkent 12 augustus – 15 augustus 2019 (Dag 269 t/m 272)
Vanuit Amsterdam vliegen we naar Moskou (3,5 uur). Na een korte overstap vliegen we vanaf Moskou naar Tashkent, de hoofdstad van Oezbekistan (4 uur). We landen midden in de nacht om 03.00u. Zonder enige vragen bij de immigratie krijgen we een stempel in ons paspoort. Dit hadden we niet verwacht, want tijdens de voorbereiding lazen we geen boeken mee te mogen nemen over geschiedenis van de Sovjet Unie, maar er werd niets gevraagd of gecontroleerd. De bagage is er ook snel, nu nog een taxi naar ons hostel regelen. De taxirit is 10 usd, wij proberen af te dingen maar dan zegt het mannetje 10 usd per persoon! Wij lopen het terrein van het vliegveld af (is maar erg klein) en zien een oud mannetje staan. Hij brengt ons voor 6 usd naar ons hostel. We komen in onze slaapzaal (gedeeld met 2 anderen) en daar treffen we meteen de schrik van ons backpackersleven aan. Een jongen die mega hard snurkt. Zelfs van ons gerommel wordt hij niet wakker. De vrouw van de receptie meldt ons dat hij morgen uitcheckt. Het is inmiddels 05.00u dus dat is over een paar uur. We geven het een kans, want we zijn erg moe en hopen toch ondanks deze snurker snel in slaap te vallen. Het alarm van de snurker gaat om 07.00u af en de snurker wordt er niet wakker van… wij wel! Dus we maken hem wakker en draaien daarna zelf nog een keer om. Na een uitgebreid zoet ontbijt met brood zo hard als een baksteen gaan we als eerste geld wisselen bij een bank. Amerikaanse Dollars voor Oezbekistaanse Som. 300 usd is bijna gelijk aan 3 miljoen Som. Met briefjes van 50.000 heb je dan een enorm pak geld in je handen. We verkennen Tashkent door gebruik te maken van de metro. Je koopt ouderwets een kaartje bij een loket (1500 Som = €0,14). Dan ga je door poortjes (die overigens open staan) die je ticket inslikken. Vervolgens kun je gebruik maken van de metro. Er zijn 29 metrostations en elk station heeft een andere stijl, maar dat het allemaal op troonzalen lijken, dat staat vast. We stappen uit bij het metrostation naast het treinstation om treintickets naar onze volgende bestemming te kopen. We trekken een bonnetje en na ongeveer 40 minuten kunnen we bij één van de vele balies terecht. De dame kan helaas geen Engels dus worden we naar het loket ernaast gestuurd. Het is een heel gedoe om de juiste datum, tijd en bestemming duidelijk te krijgen (we hadden toch een woordje Russisch moeten leren), maar na 20 minuten staan we buiten met ons treinkaartje (in het Russisch). Belangrijkste wat er werd medegedeeld: het treinstation is niet dit station, maar ergens anders in de stad… good luck!

De andere dagen verkennen we Tashkent te voet, ondanks dat we bijna samensmelten met het asfalt door de droge woestijnhitte. Hotel Uzbekistan, Navoi Opera Theater, Amir Timur plein en Chorsu Bazaar komen aan bod. Elke dag eten we bij een Italiaans restaurant waarbij je je vingers aflikt, zo lekker!
Het gaat redelijk goed met het tijdsverschil van 10 uur tussen Colombia en Oezbekistan. Het is wel een bizarre ervaring om van de ene cultuur in de andere te vallen. Het is geweldig om weer samen met Linda te reizen en de vele herinneringen uit Zuidoost-Azië op te halen. En wat geniet ik van de schone straten en weinig drukte. Het is goed vertoeven hier!

Fergana Valley 15 augustus – 18 augustus 2019 (Dag 272 t/m 275)
De Ferghana Vallei strekt zich uit over Oezbekistan, Kirgizië en Tadzjikistan. Het is het meest vruchtbare gedeelte in Centraal-Azië vanwege twee rivieren die hier doorheen stromen. Het is een gebied waar erg veel verschillende heersers de macht hebben gehad, waardoor het tot op heden te vergelijken is met een (overwegend conservatief Islamitisch) politiek lappendeken. In 2005 was het onrustig tussen de Islamitische beweging en het Oezbeekse leger. Er zijn veel doden gevallen in de stad Andijon (Oezbekistan). Deze stad hebben wij niet bezocht. Sinds deze gebeurtenis zijn uitingen die refereren aan extremisme van de Islam verboden. Dit zie je in het dagelijks leven terug in geen oproep van het gebed, lange baarden zijn verboden, gezichtsbedekking is verboden, moskeeën en Islamitische scholen worden gebruikt als winkel of restaurant.

Om in Ferghana te komen hebben we een treinreis van 6 uur voor de boeg. We zitten naast elkaar, airco in de coupé, het gaat allemaal goed. Iets te goed blijkt, want in Margilan moeten we uitstappen en daar kwamen we achter toen de trein bijna wegreed. Blijkbaar ligt het treinstation niet in Ferghana, maar 10 km erbuiten in Margilan. Aangezien ons ticket in het Russisch was hebben we er geen acht op geslagen. Zo zit je lekker te dutten in je stoel en zo vlieg je binnen 30 seconden uit de trein. Buiten het treinstation staat een hele groep mannen te wachten die ons helpen. Eén belt de accommodatie, de ander doet de navigatie en weer een ander onderhandelt, terwijl nummer 4 achter het stuur kruipt (en de auto misschien van nummer 5 is, maar dat weten we niet, zou wel grappig zijn). Het komt in het begin heel intimiderend over, maar elke keer als iemand zijn taak heeft vervuld, verdwijnt hij. We onderhandelen door prijzen op hun telefoon in te tikken en worden gelukkig niet afgezet.
Ferghana ligt ten oosten van Tashkent in een regio die niet vaak door toeristen wordt bezocht. We zien dan ook geen enkele andere toerist. Het is wederom een breed opgezette stad met Sovjet blokken gebouwen. Vanuit Ferghana bezoeken we Kokand voor het Khan Paleis, die ze op dat moment gedeeltelijk aan het renoveren zijn. Terwijl we rondlopen willen giechelende meisjes met Linda op de foto, ik mag niet op de foto, mijn huidskleur en lengte voldoen niet aan hun idealen.
We brengen ook een bezoek aan Rishtan, bekend om de keramiek. We krijgen een rondleiding door de fabriek en zien kinderen keramiek beschilderen. De hele familie werkt in deze business, letterlijk iedereen dus. We vinden een aantal mooie borden en schaaltjes die we niet kunnen laten liggen.

Het vinden van shared taxis (auto’s waar je met 4 personen in zit en de kosten deelt) of bushaltes (de bus staat gewoon ergens, dat moet je dus maar weten) en de taalbarrière zijn denk ik wel de dingen die het reizen in Oezbekistan een avontuur maken. Aangezien de treinstations ver buiten de stad liggen heb je vaak vervoer nodig. Soms kun je helemaal geen taxi vinden. Soms krijg je een rit gratis omdat de local vriendelijk blijkt te zijn en dit zijn werk niet is en soms word je afgezet tijdens het onderhandelen over de prijs en worden er nare dingen naar je geroepen als je dan wegloopt. Het zijn allemaal onderdelen van de emotionele rollercoaster van een backpacker!

Samarkand 18 augustus – 23 augustus 2019 (Dag 275 t/m 280)
Samarkand is gesticht in de 14e eeuw en misschien wel de bekendste stad aan de zijderoute. We besluiten er 5 dagen te blijven en daardoor hebben we alles heel relaxed kunnen bezoeken. Registan (groot plein) met Madrassa Ulughbek (links), Madrassa Tillya-Kari (midden) en Madrassa Sherdor (rechts) was ontzettend indrukwekkend, zowel overdag (natuurlijke kleuren) als ’s avonds (verlicht). Helaas waren de openingstijden beperkt vanwege repetities voor een festival, maar ondanks dat was het prachtig om te zien. Madrassa is het Arabische woord voor school. Een leuk weetje: Madrassa Sher Dor heeft ter versiering twee tijgers op het fronton zitten die zijn terug te vinden op het 200 Som biljet. We bezochten Mausoleum (begraafplaats) Gur-e Amir, Bibi Khanym moskee, de bazaar (markt) en Mausoleum Shah-i-Zinda. De laatstgenoemde is mijn favoriet. Hoe kun je nu een begraafplaats tot favoriete bezienswaardigheid uitroepen? Het zijn niet zomaar begraafplaatsen, maar enorme graftombes gebouwd tussen de 9e en 19e eeuw. Vanaf de 14e eeuw werden edelen van Timoeriden begraven. Dit waren Turks-Mongools-Centraal Aziatische heersers die elkaar opvolgen en tot dezelfde familie behoorden. De mozaïeken, de kleuren en de materialen van die tijd; het is echt een indrukwekkende plek waar zelfs een magische sfeer hangt. Misschien is het de stilte die er heerst en het grote contrast met de drukte van het dagelijks leven op straat.

We sliepen in een homestay waar de familie van de man tijdens ons verblijf op bezoek kwam. Dit werd groots gevierd met het slachten van een kip én een geit in de tuin. Mijn nieuwsgierigheid werd beloond met het straktrekken van een poot van de geit zodat ze de huid er netjes af konden snijden. Zijn hoofd hing op half 11 en het bloed stroomde in een gat dat in de tuin was gegraven. Bizarre ervaring!!! De barbecue werd klaargemaakt en toen Linda en ik gingen slapen om 22.00u werd er op de deur geklopt. Daar stonden de man en vrouw van de homestay met een enorm bord geitenvlees. Voor ons. Het gebaar is echt ontzettend gastvrij. Maar we zijn allebei geen fan van het eten van geitenvlees dus wij dachten meteen, hóe gaan we dit oplossen? Gelukkig zat er ook een Pools gezin in de homestay (waar we niet zo’n fan van waren aangezien ze voor onze kamer rookten), maar nu waren we heel blij met hen, want ze hebben werkelijk waar álles opgegeten. Het is altijd leuk om bij locals thuis te slapen omdat je dus nooit weet wat je mee gaat maken!

Khiva (Xiva) 23 augustus – 26 augustus 2019 (Dag 280 t/m 283)
Vanaf Samarkand nemen we een gedeelde auto naar Khiva, de meest westelijke plek die we tijdens deze reis bezoeken. De reis duurt ongeveer 8 uur (excl wachttijd van 2 uur totdat de auto vol zit). Ons geduld wordt goed op de proef gesteld. Ongeveer elk uur stopt de chauffeur om de auto bij te tanken (en zodat wij naar een vies toilet kunnen waarbij je bij het staan in het toilet naar de buurvrouw over het muurtje kan kijken, feest!).
Khiva zou volgens archeologische data rond 500 n.Chr. zijn gesticht. De binnenstad is omgeven met stenen muren (afgesmeerd met klei) van 10 meter hoog. Zo lijkt het eigenlijk meer op een fort. Zet je voet binnen de stadsmuren, dan lijkt het alsof je je in de Efteling waant. Of terug bent gestapt in de tijd van de Egyptenaren. Zoveel mooie mozaïeken. Overal bruine huisjes van de klei. Zo bijzonder eigenlijk. Alles is tot in de puntjes onderhouden. Ergens ook wel logisch want dit is de enige plek waar toeristen naartoe komen in deze stad.

We besluiten om een ochtend een gids te nemen, omdat we niet goed weten waar te beginnen en wat wel of niet leuk is om te bezoeken in de binnenstad. Samen met een gids lopen we zo’n 4 uur rond en bezoeken we diverse musea, moskeeën, historische monumenten en huizen, waaronder een naaiatelier, een houtsnijwerk bedrijfje en een sieradenmaker. Eén huis was bijvoorbeeld in het bezit van een man die wel 40 vrouwen had. Elke vrouw had dan een eigen kamer en via een geheime gang kon hij elke keer een andere vrouw in zijn kamer op bezoek laten komen. Met een beetje geluk was je dus maar 1x in de 6 weken de sjaak…

Tijdens ons verblijf in Khiva liggen we allemaal nog een dagje op bed, want de reizigersdiarree heeft ons te pakken. Bestel je rijst, dan drijft dat in de olie. Krijg je een gebakken ei, dan drijft die in de olie op je bord. Het is te veel olie voor onze darmen dus dan kun je maar het beste dicht bij een wc in de buurt blijven.
Op onze laatste avond nemen we nog een kijkje vanaf een uitzichtpunt voor zonsondergang en bezoeken de beroemde minaret vroeg in de ochtend, hopend op een gouden gloed van de opkomende zon voor een mooie foto. De minaret is beroemd vanwege de prachtige mozaïek en zijn vorm. De ontwerper is halverwege de bouw overleden en sindsdien is er niet meer verder gebouwd. Eigenlijk zou de minaret dus dubbel zo hoog zijn geweest. Khiva is een erg leuk dorpje en een mooie toevoeging aan de reis.

Bukhara 26 augustus – 30 augustus 2019 (Dag 283 t/m 287)
Onze laatste stop, vanuit Khiva rijden we een stukje terug naar het oosten. Na een wilde rit (er zitten zoveel gaten in de weg, maar de chauffeur denkt waarschijnlijk hoe harder ik rijd hoe makkelijker ik daar overheen vlieg) komen we aan in Bukhara. We hebben een kamer met 4 eenpersoonsbedden, dus we zoeken de minst doorgezakte bedden uit om in te slapen. We beginnen terug te verlangen naar ons eigen bed! Bukhara is niet zo kleurrijk als Samarkand of Khiva. Het is ook niet super druk met toeristen. Toch heeft Bukhara veel moois te bieden. We bezoeken opnieuw vele mooie moskeeën (Chor Minor, Kalyan), minaret Kalyan, en madrassa’s (Abdul Aziz Khan, Ulugbek, Mir i Arab, Nadir Devon Begi, Kukeldash). Abdul Aziz Khan vind ik de mooiste madrassa. Wat een explosie aan kleurrijke mozaïeken. Je weet niet waar je moet kijken. En dit gaat dan om de ingang van het gebouw, zie de foto! We zijn vooral in de ochtend op pad. Vanwege de hitte houden we elke middag een siësta. In de avond gaan we elke avond naar hetzelfde restaurant (Bella Italia), omdat het eten daar écht onwijs goed smaakt. Sushi, pasta, pizza, een karaf vol water met fruit. Echt genoten!

In heel Oezbekistan hebben we ons veilig gevoeld. In het donker over straat lopen, in de trein, op het vliegveld. De bevolking is erg behulpzaam en doet veel moeite om toch een gesprekje met je te kunnen voeren. Ze maken veel gebruik van google translate, omdat bijna niemand Engels kan. Oezbekistan ligt nog onder de toeristenradar anno 2019 en dat maakte deze reis extra tof. Backpacking off the beaten track was het zeker!

Vlucht Tashkent – Moskou – Amsterdam 30 augustus – 31 augustus 2019 (Dag 287 t/m 288)
En daar sta je dan, na twee vluchten en 4 uur tijdsverschil terug op Hollandse bodem. Een hoofd vol met indrukken uit Zuid-Amerika en Oezbekistan én een backpack vol herinneringen, souveniers en… vuile was!! Ik ben 10 dagen in Nederland voordat ik weer op reis ga, wat achteraf veel te kort blijkt te zijn. In mijn volgende blog lees je mijn nieuwe reisavonturen van september en oktober, want ook die reis heeft mij op een positieve manier weten te verrassen!

3 gedachtes over “Oezbekistan

  1. Omg 😮 Die foto’s van die slachting😱 Dat kan ik echt niet aanzien en jij hebt gewoon z’n poot vastgehouden.. vreselijk! Maar vind het heel knap hoe snel jij je kunt aanpassen en hoe jij je verdiept in andere culturen. Thank god voor het Poolse gezin!

    Like

  2. Nou Valerie, dat is weer een heel andere cultuur. Wat een aparte bouwstijl met al dat mozaïek.🕌
    De sfeer die het uitstraalt is ook weer heel anders.
    En wat een avonturen weer😱! Na al deze reizen is het bijna niet voor te stellen dat er nog iets nieuws valt te ontdekken voor je.
    Maar we zijn benieuwd naar je volgende verslag👀
    Groetjes en tot bij AH 😂😉nog eventjes

    Jos en Jos

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s