Colombia

Hallo lieve lezers,
Ik vind het heel tof dat je na al die tijd nog steeds de moeite neemt om mijn verhalen te lezen, dankjewel daarvoor. Het is een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven, maar ik ben sinds 23 oktober weer thuis, tot aan de kerst. Dat betekent ook eindelijk wat meer rust en tijd om mijn avonturen met jullie te delen. Welkom op de blog over Colombia!
Colombia is een enorm land, ongeveer 30x groter dan Nederland. Echter maar 1/3 gedeelte van het land is toegankelijk; de Amazone in het zuidoosten en het Andesgebergte dat dwars door Colombia loopt zorgen ervoor dat de meeste mensen in het midden van het land wonen, tussen Bogotá (2640m) en Medellín (1495m), de twee grootste steden van Colombia.

Colombia heeft al jaren een imago van ‘het gevaarlijkste land van Zuid-Amerika’. Echter ze doen hard hun best om van dit imago af te komen en parallel daaraan is het toerisme de laatste jaren explosief gestegen. Andesgebergte, Amazone, koloniale dorpjes, helderblauwe zee, eilanden met een Caribische vibe en niet te vergeten woestijn: Colombia has it all. Het land is zo divers dat het eigenlijk moeilijk is te bevatten. Het is constant schakelen tussen verschillende temperaturen, hoogtes en culturen. Dat maakt Colombia denk ik bijzonder om te bezoeken, maar dat is ook tegelijkertijd hetgeen wat mij heeft uitgeput. Om tijd te besparen hebben we naast de nodige nachtbussen (die altijd zonder enige verklaring veel vertraging hadden) 6 binnenlandse vluchten genomen. Colombia, niet mijn favoriete land qua mensen, wel het meest kleurrijke land qua huizen en muziek. En samen met Peru onvoorstelbaar veel diversiteit in natuur.

Popayán 5 juli – 6 juli 2019 (Dag 231 t/m 232)
Samen met een Nederlandse jongen reisde ik van Otavalo (Ecuador) naar Popayán. Dat was een reis van 06.00u-01.30u. Lang dus! De grensovergang in Ecuador ging erg snel. Aan de Colombiaanse zijde duurde het een stuk langer, maar ook daar hebben we verder geen problemen ondervonden. We hadden het geluk dat er vandaag geen bussen met Venezuelanen arriveerden, want dan kan de wachttijd flink oplopen. We wilden graag de beroemde kathedraal in Ipiales bezoeken. Samen met een stel uit België regelden we een taxi. Eigenlijk was dit gewoon een mannetje waaraan ik vroeg waar ik een taxi kon vinden. Hij had nog wel een auto die net niet uit elkaar viel en bracht ons naar de kathedraal. Het bijzondere aan de kathedraal is dat het is gebouwd in een canyon. Vanaf de kathedraal nemen we een taxi naar het busstation om een 10u durende busrit naar Popayán te maken. In Popayán slapen we in een slaapzaal, maar de volgende ochtend heb ik alweer een vlucht via Bogotá airport naar Riohacha in het noordoosten van Colombia.

Riohacha 6 juli – 7 juli 2019 (Dag 232 t/m 233)
Een vlucht van Popayán naar Bogotá: 1 uur. Een vlucht van Bogotá naar Riohacha: 2,5 uur. Aangekomen in mijn hostel moet ik even wennen aan de temperatuur, want het is hier 35 graden. Riohacha ligt aan zee, in het noordoosten van Colombia. Ik heb genoten van de zonsondergang en de palmbomen op het strand. Verder moest ik even bijkomen van de lange reis uit Ecuador.

Cabo de la Vela 7 juli – 9 juli 2019 (Dag 233 t/m 235)
Vanaf Riohacha ben ik samen met een Colombiaans meisje (ontmoet in mijn hostel) naar Uribia gereisd. Daar hebben we een tour geregeld inhoudende: vervoer van en naar Cabo de la Vela, tour omgeving Cabo de la Vela, tour Punta Gallinas (meest noordelijke punt van Zuid-Amerika) en een onbeperkt aantal nachten slapen in een hangmat aan zee. Grappig dat de accommodatie dus onbeperkt is: hoeveel nachten zou jij in een hangmat kunnen slapen? De reis naar Cabo de la Vela duurde 3 uur. Het is een reis naar de meest arme provincie van Colombia en dat merkten we goed. Mensen bedelen voor water en dat is erg schrijnend om te zien. Er waren veel Colombianen op vakantie in deze regio en ik vroeg hen wat ze van de armoede vonden. Voor hen is het normaal. Ze maken een economische groei door in de steden vergelijkbaar wat bij ons in de jaren ’90/’00 gebeurde. Ze zijn blij dat ze zelf op vakantie kunnen met het vliegtuig. Ze gaven zelfs toe dat het land te corrupt is en daardoor niet eens alle inwoners toegang hebben tot drinkwater. Erg confronterend vond ik dat. Het doet me ook steeds meer beseffen hoe waardevol het is om in Nederland te zijn geboren en te wonen! Bizar, maar waar.
Bij aankomst in Cabo de la Vela hebben we gechilld in de hangmatten en heerlijke vis gegeten. Na een slechte nacht in de hangmat (is toch niet heel comfortabel) hebben we een tour naar de highlights rondom Cabo de la Vela gemaakt. Een erg mooie, vooral woestijnachtige omgeving gelegen aan de kust. De tweede nacht in de hangmat was niet veel beter, maar we moesten vroeg op omdat we naar Punta Gallinas zouden gaan. Dit was een lange reis door niemandsland, met vaak een wegblokkade. De lokale bevolking wil graag water en eten van ons. De bestuurder heeft een groot pak koekjes bij die elke keer worden uitgedeeld. Heel fijn dat ze iets te eten krijgen, maar of koekjes ieder apart verpakt in plastic dan de juiste keuze is…?
Deze driedaagse trip was heel intens, ik had het dan ook best zwaar. De hitte, slecht slapen, confrontatie met het leven wat de mensen daar leiden en hoe de eigen rijkere bevolking uit de stad daarop reageert, het alleen maar Spaans spreken en vooral ervaren dat ik echt uit een hele andere cultuur kom. Ik was erg blij weer terug te zijn in Riohacha en mijn eigen ding te kunnen doen.

Riohacha 9 juli – 11 juli 2019 (Dag 235 t/m 237)
Ik heb bijgeslapen, heerlijke lasagna’s gegeten en nog eens geslapen…

Bogotá 11 juli – 14 juli 2019 (Dag 237 t/m 240)
Terug op grote hoogte, want deze stad ligt 2640m boven zeeniveau. Dat betekent koude avonden! Ik heb het Colombiaanse meisje waarmee ik in Cabo de la Vela was opnieuw ontmoet. We dronken warme chocomel met kaas erin, dat is populair hier. Het is wel gek om een plak kaas in stukjes te scheuren om vervolgens in je warme chocomel onder te dompelen. Verder hebben we frietjes gegeten met bepaalde worst en saus erop, een soort Colombiaanse kapsalon? Ook erg populair hier, maar niet zo lekker. Het leek meer friet in jus. Tevens heb ik mama van het vliegveld opgehaald en hebben we bekende streetart bekeken. Het was een ontzettend fijn weerzien en ik genoot met volle teugen van de meegebrachte krentenbollen. Er is niet veel in Bogotá te doen, dus één dag hier is eigenlijk wel voldoende.

La Macarena 14 juli – 17 juli 2019 (Dag 240 t/m 243)
Deze bestemming was een lastige om in ons reisschema in te plannen, want er vertrekken niet elke dag vluchten. Tevens vlogen we met een klein propellorvliegtuigje waar maar 50 passagiers in konden. Na wat gepuzzel gaan we er 3 nachten naartoe! La Macarena is een dorp dat op de grens van de Amazone ligt (voormalig FARC gebied, vandaar de moeilijke bereikbaarheid). Waarom gaan we hier toch naartoe zul je je afvragen. Mama had op Netflix een documentaire gezien over een onderwaterplantje die hier in de rivieren groeit: Caño Cristales. Het plantje groeit grofweg van juli-november. Bij veel zon kleurt het plantje roze/rood. Bij weinig zonlicht kleurt het plantje groen/paars. Het plantje groeit net onder het wateroppervlak, wat ervoor zorgt dat het een roze rivier lijkt. De rivier wordt dan ook de rivier van 7 kleuren genoemd. We hebben een dagtour naar het populaire stuk gemaakt. Dit bestond uit een bootrit vanaf La Macarena, toen nog 1 uur rijden met een jeep om vervolgens nog 2 uur te hiken naar de rivier! De luchtvochtigdheid is enorm, waardoor we lekker veel zweten. Het ligt heel erg afgelegen, maar wat is het erg prachtig. Er zijn heel erg veel plekken in deze omgeving waar het plantje groeit. Er dreef nergens plastic in het water en het is verboden om op het plantje te staan, want dan sterft het af. Tijdens de tour hebben we op een open plek gesnorkeld zodat we het plantje onder water konden bewonderen. Dit was echt een hoogtepunt van de reis, want het was gewoon adembenemend. Onze accommodatie was een mooie homestay met ieder een eigen tweepersoonsbed, wat een luxe! Het is ook een gewoonte om ’s middags bij een lokaal eettentje te laten weten dat je in de avond om 19.00u komt. Dan staat het eten klaar. We aten de meest malse kip ooit met friet, rijst en 2 schijfjes tomaat (€1.25 pp). Dubbelop koolhydraten en (bijna) geen groente is de standaard in Zuid-Amerika. We gaan de andere dag op pad met een stelletje uit Schotland. We huren een tuktuk met chauffeur en hij brengt ons naar nog meer rivieren met de plantjes. Het is echt een wilde rit met alle gaten in de weg en de oversteek door rivieren. Echt een avontuur!

Villa de Leyva 17 juli – 19 juli 2019 (Dag 243 t/m 245)
Na te zijn geland in Bogotá nemen we de uber naar het busstation en de bus naar Villa de Leyva (3 uur in totaal ten noorden van Bogotá). Helaas gaat er geen directe bus meer en bij de overstap naar een minivan moeten we rennen. Dit bleek achteraf niet nodig te zijn want er werden nog veel meer mensen bijgepropt. Enige voordeel was wel dat we een fatsoenlijke zitplaats hadden. Bij het busstation staat de jongen van de homestay al op ons te wachten. Dit is erg fijn, want het is inmiddels al donker (rond 6u licht, 18u donker in Colombia). Villa de Leyva is een koloniaal dorpje met allemaal witte huisjes en oranje daken. Het is er lekker rustig en we beklimmen een berg met een uitzichtpunt over de stad en bezoeken een terracotta huis. We genieten vooral van de lekkere broodjes van de bakker en de gezellige pleintjes.

Tatacoa woestijn 19 juli – 21 juli 2019 (Dag 245 t/m 247)
Het was een verschrikkelijk lange reis door veel vertraging. We vertrokken met de eerste bus om 05.00u uit Villa de Leyva terug naar Bogotá. Daar de volgende bus om 10.00u naar Neiva (richting het zuiden, tijdsduur 8 uur). Dit ligt ver onder Tatacoa, maar vanuit daar kun je de rivier oversteken en neem je weer een minivan naar Villavieja. Echter door alle vertraging zouden we de laatste bus die naar Villavieja vertrok missen. Daardoor zijn we stel op sprong bij Aipe de bus uit gegaan samen met nog andere locals. Die zorgen voor mannetjes op scooters die ons naar de boot zouden brengen. Dat was nog een wilde rit door bospaadjes. Uiteindelijk de laatste overtocht gehaald van 18.30u en toen nog 20 minuten met een tuktuk naar tatacoa, die ons natuurlijk flink wilde afzetten. Erg vermoeiend, we waren maar wat blij toen we in ons bed lagen. De volgende ochtend vroeg zijn we al gaan wandelen in de woestijn, want onze accommodatie ligt pal naast de rode woestijn. Je kunt dan van de indrukwekkende sterrenhemel genieten en door de woestijn lopen zonder al teveel toeristen. Het lijkt wel Mars. Het is echt een hele gave omgeving. In de middag brengt een local op de scooter ons naar de grijze woestijn. Deze is wat minder indrukwekkend, maar zeker zo mooi! Op het einde kun je in een zwembad zwemmen die daar is aangelegd om toch mensen naar de grijze woestijn te trekken. Het was erg warm deze dagen, intens qua lange reis om er te komen en de mensen van de accommodatie, maar ondanks dat was het echt de moeite waard om hiervoor zo ver te reizen. Ook een hoogtepunt van de reis.

Salento 21 juli – 23 juli 2019 (Dag 247 t/m 249)
De reis naar Salento was een lange, tevens ook eentje waarom ik me weer afvraag waarom ik reizen ook alweer zo leuk vind. De tuktuk brengt ons vanaf Tatacoa naar Villavieja. Daar gaan we met het laatste busje mee dat om 17.00u vertrekt en ons om 18.30u bij het busstation in Neiva afzet. In de avond nemen we de nachtbus die om 21.00u vertrekt. Om 21.00u is er echter geen bus te bekennen. Niemand weet hoe of wat. Uiteindelijk komt de bus om 02.00u. Inmiddels zijn wij al helemaal gaar na dik 7 uur wachten en dan moet het grootste gedeelte van de reis nog beginnen. Er bleek een landslide te zijn eerder op de route…
We komen om 08.00u aan in Armenië (ja dat is echt een stad in Colombia). Vanaf daar nemen we de bus naar Salento, een weg vol flinke bochten! Eindelijk zijn we er dan en wat is het mooi! Heel groen, het zonnetje schijnt en het is een klein dorp. Na aankomst duiken we een leuk tentje in om te ontbijten, blijkt het vol met Nederlanders te zitten! Wel een heerlijke blueberry pannenkoek op. Vol energie lopen we over de steile straatjes naar ons hostel. Het ziet er allemaal erg mooi uit. De volgende dag maken we een grote wandeling in Valle Del Cocora. Dit is een vallei die bekend staat om de langst palmbomen ter wereld. Vanaf het plein in het centrum nemen we een jeep naar de vallei. We wandelen de grote route (het is een cirkel) en bereiken als hoogste punt 2900m. We wandelen over een steile berghelling in de vallei met de lange palmbomen rondom ons, over bospaden met uitzicht over de vallei, vervolgens dalen we af in het bos, bezoeken we een kolibri farm en bereiken we via rotsachtige paadjes en gammelende bruggetjes de smalle paadjes die ons door weilanden terug naar de jeeps leiden. 7 uur hiken, een prachtige dag in de natuur!

Jardín 23 juli – 25 juli 2019 (Dag 249 t/m 251)
Vanwege wegwerkzaamheden moesten we omrijden en duurde de rit 7 uur in plaats van 3 uur :). Wel een erg mooie route tussen de bergen. Jardín is een klein dorpje met veel mooie kleurrijke huisjes. Met een kabelbaan zijn we naar de andere kant van het dorp gegaan en hebben we een mooie wandeling door de natuur gemaakt. We zagen bananenplantages en mensen die pompoenen verzamelen om op te eten. In het dorpje zelf heb je veel leuke plekjes om te genieten van een lekker stukje taart en een kopje thee. Ook waren er veel bloemen te zien toen wij er waren. Het is eigenlijk gewoon heel relaxed om hier rond te lopen.

San Andrés & Providencia 25 juli – 31 juli 2019 (Dag 251 t/m 257)
Vanaf Jardín namen we de bus naar Medellín. Eenmaal daar aangekomen namen we de bus naar het vliegveld. Het vliegveld ligt 1 uur rijden buiten de stad, iets om rekening mee te houden! We vliegen in twee uur naar San Andrés waar we één nachtje verblijven. Het is al donker als we aankomen en echt heel veilig voelden we ons niet. Veel afval op straat, luide muziek, schreeuwende mensen. En toen konden we onze homestay niet vinden… Een oudere vrouw met haar kleinkinderen wilde ons helpen, maar wist het zelf ook niet. Uiteindelijk heeft ze overal rondgevraagd en vonden we onze accommodatie. We bleken door een tuin van een ander huis te moeten lopen… en toen liep ik het andere huis in en werd ik schreeuwend het huis uit gebonjourd. Oepsie! Er was geen verlichting en toen kwamen er een paar blaffende honden op het oudere vrouwtje met haar kleinkinderen af. Mijn Spaans is niet vloeiend, maar ik kon wel verstaan dat ze daar niet van was gediend! Wij dachten wel echt waar zijn we toch beland. Als het bed maar schoon is. Toen de dochter was gebeld (die runt de homestay) kregen we een rondleiding en was het allemaal echt zo mooi als op de foto’s tijdens het boeken. Een heerlijke douche, bed en airco, want we kwamen uit de bergen, maar nu zitten we op een eiland dat dichterbij de kust van Nicaragua ligt dan Colombia. Dit betekent Caribische sferen én temperaturen. Gelukkig verlaten we de volgende dag dit eiland en nemen we de boot naar Providencia, een idyllisch klein eilandje ten noordoosten van San Andrés. 1,5 uur voor vertrek moeten we ons al in de haven melden. Je zou denken waarvoor zo vroeg? Alle tickets, bagage en paspoorten worden handmatig gecheckt en opgeschreven. We krijgen ons paspoort terug met een reispilletje erop geplakt. Die nemen we maar in en dat blijkt geen overbodige luxe te zijn! De boottocht is echt enorm wild. De boot is een catamaran, maar de golven zijn zo hoog dat we elke keer een knal horen als de boot weer op het water terecht komt. De boottocht van 3 uur duurt 4,5 uur en dat is echt HEEL ERG LANG met kotsende mensen om je heen. Ze hebben zelfs personeel aan boord die bij iedereen de volle kotszakjes ophaalt en nieuwe geeft. Er leek geen einde aan te komen, ongelooflijk. Aangekomen op Providencia moeten we weer langs 4 mensen voor administratie. Hoelang we blijven, waar we blijven en of we de eilandbelasting hebben betaald op San Andrés. Nou we zijn er hoor! We lopen naar de supermarkt en doen daar onze inkopen, zodat we elke dag zelf kunnen koken. Vervolgens nemen we een taxi naar onze accommodatie aan de andere kant van het eiland, wederom een homestay. Het is een prachtige locatie, elke ochtend ontbijt op het balkon, een grote kamer. We genieten van onze tijd hier. We bezoeken diverse strandjes, waarvan op eentje zandvlooien huishouden. Ik heb nog een aantal dagen flinke jeuk aan mijn voeten, armen en rug, verschrikkelijk! We gaan een dagje twee duiken maken, dat is ook erg tof! We zien veel black tip reef sharks en roggen. We varen met een bootje rondom het eiland en stoppen bij Crab Caye in Cayo Cangrejo Parque National om te snorkelen. We zien veel schildpadden! Het water is echt mega blauw en helder, echt een tropisch paradijs! Dit rif is het derde grootste rif ter wereld (Na Australië en Belize).

Cartagena 31 juli – 3 augustus 2019 (Dag 257 t/m 260)
We nemen in de middag de boot terug naar San Andrés. Het weer is een stuk opgeklaard dus nu was de bootreis wel aangenaam en staan we drie uur later aan wal op San Andrés. We gaan pizza eten en vervolgens nemen we een taxi naar het vliegveld om onze vlucht naar Cartagena te halen. 1,5 uur later zijn we weer op het vaste land en gaan we meteen naar bed na aankomst in onze accommodatie. In Cartagena bewonderen we de vele streetart in de wijk Getsemaní. Het is ontzettend kleurrijk met veel koloniale huisjes. Echt een feestje om hier rond te lopen, het lijkt wel een openluchtmuseum. Het historische centrum wordt omgeven met een stadsmuur waar je ook overheen kunt lopen. Het is een mooi centrum met diverse pleintjes, maar erg toeristisch. In Parque del Centenario spotten we apen, leguanen en een luiaard in de bomen! We gaan elke dag eind van de middag terug om de luiaard te bekijken. Hij slaapt namelijk 20 uur per dag en eet 4 uur per dag blaadjes. Het was echt heel tof om de luiaard te zien (ook wel sloth genoemd), want ik twijfelde om in Ecuador nogmaals de Amazone te bezoeken om een luiaard te spotten, maar uiteindelijk had ik toch besloten om eerder naar Colombia te gaan om het noordelijkste puntje van Zuid-Amerika te kunnen bezoeken.

Guatapé 3 augustus – 5 augustus 2019 (Dag 260 t/m 262)
Vanaf Cartagena vliegen we in een uurtje terug naar Medellín en nemen we de bus naar Guatapé, het meest kleurrijke dorp van Colombia. Dan zul je denken, je bent al in meer kleurrijke koloniale dorpjes geweest, maar dit dorp sloeg alles! Al het schilderwerk is ontzettend goed bijgehouden waardoor de kleuren fel zijn en het dus nóg kleurrijker is dan de andere dorpjes. Op elk huisje staan afbeeldingen getekend met het (toenmalige) beroep van de bewoner. Dit maakt elk huisje uniek. We nemen een tuktuk naar Piedra Del Peñol en beklimmen ruim 700 treden om op de top van deze granieten monoliet te staan (200 meter hoog). Aan het einde van de jaren ’70 is hier een stuwdam gebouwd, waardoor het gebied rondom Guatapé onder water is gelopen. Vandaar dat je nu allemaal kleine eilandjes ziet. Een beroemd gebied voor de rijken uit Medellín om hier een vakantiehuisje te hebben. We maken een boottocht over het water en zien verschillende huizen van Pablo Escobar zoals de vluchttunnel die hij heeft gebruikt, huizen van zijn familie, het casino en zijn eigen woonhuis. Het lijken net spookhuizen, want het is nu in handen van de overheid en verboden gebied om te betreden. Wel erg leuk om het vanaf het water te aanschouwen. Guatapé is écht een hele leuke bestemming en we vinden het jammer om hier weg te gaan.

Medellín 5 augustus – 9 augustus 2019 (Dag 262 t/m 266)
Terug met de bus naar Medellín (reisduur: twee uur). Medellín ligt op een hoogte van ongeveer 1500m tussen de bergen. We hebben een mooie eigen kamer in een hostel vlakbij de metro, waardoor de hele stad binnen handbereik ligt. Als eerste nemen we deel aan de free walking tour door Comuna 13. Deze tour is zo populair dat er drie groepen van 20 mensen worden gemaakt. Comuna 13 is één van de armste wijken van Medellín, maar de meest bekende vanwege zijn ligging. Medellín is opgedeeld in wijken die zijn genummerd. Comuna 13 ligt het meest westelijk en had daarmee de beste ligging voor drugssmokkel. Drugsbendes domineerden Medellín vele jaren, maar sinds de harde aanpak van de overheid gaat het nu een stuk beter met de wijk. Kinderen kunnen gratis onderwijs volgen, er is veel interessante streetart te bewonderen die aan de zware tijden die deze wijk heeft gekend herinneren en er zijn een oranje roltrappen in het midden van de wijk aangelegd zodat het een stuk toegankelijker is geworden. Nu is het echt een toeristische trekpleister geworden, maar het is niet voor te stellen dat het er ooit zo onveilig is geweest. Onze gids is geboren in Comuna 13 en ze vertelde ons dat ze nog steeds geld aan een bende betalen die hun huis beschermd. De bendecultuur is dus nog steeds aanwezig, maar niet meer zichtbaar. De volgende dag gaan we paragliden! Dit is echt geweldig gaaf, 15 minuten zweven als een vogel én een geweldig helder uitzicht over Medellín. Mama doet dit ook! Ik word al na de helft van de vluchttijd misselijk. De ‘bestuurder’ vroeg op het einde om te stunten, maar daar heb ik helaas nee op gezegd ;-). We nemen de kabelbaan om de stad vanuit een ander perspectief te zien en maken een wandeling langs alle highlights in het centrum. Het openbaar vervoer is erg goed geregeld, waardoor Medellín makkelijk te bereizen is. De stad heeft een roerige geschiedenis, waardoor het zeker een bezoekje waard is.

Bogotá 9 augustus – 10 augustus 2019 (Dag 266 t/m 267)
Vanaf Medellín vliegen we in één uur naar Bogotá. We brengen een bezoekje aan de berg Monserrate, iets waar we bij ons eerste bezoek aan Bogotá geen tijd voor hadden. Je kan met de kabelbaan of met een treintje omhoog. Vanaf de berg heb je een prachtig uitzicht over de stad. We herpakken onze tas en maken ons klaar voor de vlucht van morgen.

Vlucht Bogotá – Toronto (Canada) 10 augustus – 11 augustus 2019 (Dag 267 t/m 268)
Mama vliegt terug naar Amsterdam, ik vlieg via Canada terug naar Nederland. Ik land om 07.00u in Toronto (reisduur 6 uur) en mijn volgende vlucht is pas om 21.00u. Hierdoor heb ik een hele dag om in Toronto te besteden. Ik heb een meisje in Argentinië ontmoet die in Toronto woont en zij kwam mij op het vliegveld ophalen. Na een ontbijtje en douche in haar appartement zijn we naar de Niagara Falls gereden! De Amerikaanse zijde is lang niet zo groot als de Canadese zijde. Vanaf Canada kun je beide watervallen zien. Ik vond het mooi om gezien te hebben, maar lang niet zo indrukwekkend als de Iguazu Falls in Argentinië/Brazilië. Die lagen echt ver van de bewoonde wereld en moest je redelijk wat moeite voor doen om ze te zien. Hier loop je gewoon langs de straat en aan de andere kant zie je de waterval. Als je hier over nadenkt is dat ook wel weer bizar. We zijn gaan lunchen bij Niagara on the Lake, een pittoresk dorp met prachtige huizen. Vervolgens genoten we van een Canadese barbeque (overheerlijke zalm en kip) met haar familie en bracht ze me weer terug naar het vliegveld! Een perfecte manier om een overstap door te brengen.

Vlucht Toronto (Canada) – Amsterdam 11 augustus – 12 augustus 2019 (Dag 268 t/m 269)
Na een vlucht van 8 uur land ik op Schiphol. Ik ontmoet papa, Lizanne en Linda. Ik verwissel mijn spullen en drie uur later zit ik opnieuw in het vliegtuig, nu samen met Linda. We vliegen naar onze volgende bestemming met als overstap Moskou, ra ra waar gaan wij naartoe?

6 gedachtes over “Colombia

  1. We dachten dat je wellicht je reis had onderbroken omdat we al lang niets meer hadden kunnen lezen, maar daar ben je weer!
    Tjonge wat een land! Prachtig maar ook heel vermoeiend met alle, meest onmogelijke, vervoermiddelen.
    Wat een energie moet je hebben om dit vol te houden. Mooi om ook een deel samen met je moeder te doen. Wat een avonturiers🌎🌍🌏🛫🛬
    Prachtige foto’s zien we weer voorbij komen en wat een kleuren!
    Zoals uit je verslag blijkt geniet je er met volle teugen van. Dus op naar het volgende avontuur….
    En nu thuis kun je ook weer genieten van alle gemak.
    Fijne tijd…….. en tot lezens!

    Geliked door 1 persoon

    1. Hallo, ik hoop jullie binnenkort bij de ah te zien want daar ben ik nu eventjes 2 maandjes terug tot aan de kerst! Daarna ga ik nog 2 maandjes weg, de laatste reis!

      Ik kwam niet aan het schrijven van de blogs toe maar nu ik thuis ben kan ik eindelijk alles bijwerken😊

      Als ik het nu schrijf herbeleef ik wel weer alle mooie momenten, dat is fantastisch. Het is even wennen om weer in Nederland te zijn, maar tegelijkertijd ook heel erg fijn😁
      Tot snel ziens!

      Like

  2. Super gek om te lezen nu je al terug bent, het lijkt ook alweer heel lang geleden dat wij naar Schiphol kwamen voor een knuffel en een kopje thee☺️ Ik hoor juist altijd dat Colombia zo bijzonder is door de vriendelijke mensen, jij hebt dus wel een andere ervaring. Al die vreselijk lange reizen klinkt heel vermoeiend, gelukkig ben je nu even lekker thuis en kun je de fiets of auto pakken en ben je overal in no-time! Ik ga even genieten van het feit dat je thuis bent, gezellig bijkletsen en frietjes eten en high winen😍

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s