Bolivia

Ik had 6 weken voor Peru gepland, maar na 4 weken was ik toe aan iets nieuws. Ondanks dat er nog genoeg in Peru was te zien, besloot ik om Bolivia te bezoeken. Specifiek het gebied rondom La Paz, omdat daar veel avontuur is te beleven. De mensen zijn meer gesloten dan de Peruanen naar mijn ervaring, maar dat maakte het bezoek niet minder leuk. Elke dag een strakblauwe lucht, veel zon en gezellige restaurantjes maakten mijn bezoek heel aangenaam!

Vlucht Lima-La Paz 13 mei 2019
Na een vlucht van 2 uur en 1 uur tijdsverschil land ik van maandag op dinsdagnacht om 01.30u. Samen met een Duitse jongen deel ik de taxi naar mijn hostel. Ik ben blij dat ik deze nacht heb geboekt, want nu kan ik meteen mijn bed in duiken. Het hostel (Loki) is verouderd en chaotisch, maar de locatie is goed. Ondanks dat heb ik bij mijn tweede bezoek aan La Paz een ander hostel gekozen.

La Paz 13 mei – 15 mei 2019 (Dag 178 t/m 180)
Om te beginnen ben ik 1 dag in La Paz. Ik begon de dag met een heerlijk ontbijt en uitzicht op de stad bij The Carrot Tree (fantastische tent!). Ik had 3 tourbureautjes van tevoren opgezocht en toen ik ze eindelijk had gevonden (of helemaal niet) waren ze gesloten. Later teruggegaan en uiteindelijk gevonden wat ik zocht! Morgen ga ik The Death Road mountainbiken (met Barracuda Biking, aanrader) en omdat het eindpunt dicht bij het dorpje Coroico ligt, word ik daar naartoe gebracht. We verzamelen om 07.30u voor de fietstocht en rijden naar 4700m hoogte. Daar worden alle fietsen gecontroleerd op gebreken en krijgen we uitleg over de tocht. De eerste 8km fietsen we over asfalt, daarna begint de befaamde Death Road, waar we in 3 secties 33km fietsen. We hebben 2 gidsen, 1 daarvan maakt constant foto’s, erg leuk! Het busje rijdt achter ons aan mocht iemand vallen of een mountainbike stuk gaan. We dalen 3000 tot 1700m en eindigen met een buffetlunch, zo veel dat ik niet meer hoef te avondeten! Tijdens de tocht stoppen we diverse keren om te genieten van het prachtige uitzicht. Omdat we dus 3000m dalen zien we het landschap constant veranderen, zo mooi!
The Death Road heeft zijn naam te danken aan de smalle weg. Op sommige stukken is de weg niet breder dan 1 auto, bedenkend dat er een diep ravijn naast ligt. In het verleden hebben diverse ongelukken plaatsgevonden, tegenwoordig is er een nieuwe geasfalteerde tweebaanse weg, dus The Death Road wordt nu vooral gebruikt voor de mountainbike tour en door minivans voor mensen die in dorpjes rondom die weg wonen. Ik vond het een hele leuke dag en zou het zeker aanraden, ondanks dat ik daarna 2 dagen spierpijn in mijn onderarmen had!

Coroico 15 mei – 18 mei 2019 (Dag 180 t/m 183)
Ik verblijf in Mira y Sol hostal, meer afgelegen van het dorpje Coroico. Ze hebben veel mooie bungalows in grote jungletuinen, maar ik verblijf in de slaapzaal. Het is erg mooi om er rond te lopen, veel bloemen en mooie uitzichten van de vallei, omdat het hostel iets hoger dan het dorp is gelegen. De (warme) douche is buiten, maar dat is niet erg want de temperatuur is hier een stuk beter (16 graden in de avond) dan La Paz (6 graden in de avond). Ik wandel door het dorpje, kijk series en lees een boek in het zonnetje met die mooie uitzichten. Even rustig aan dus!

Copacabana 18 mei – 20 mei 2019 (Dag 183 t/m 185)
Na een rit van 3u in een minivan terug naar La Paz, vervolgens een taxirit van 1 uur naar de andere opstapplaats van de bus en 4 uur in de lokale bus kom ik aan in Copacabana (3800m) gelegen aan het Titicacameer. Ik wandel 1km naar mijn hostel, wat nog niet mee valt op deze hoogte. Ik eet hier 2x vis, de beroemde trucha (forel) en die smaakt hier ontzettend goed! De volgende dag beklim ik de heuvel Calvario waardoor je op 4000m komt en een prachtig uitzicht over de baai hebt. Het weer is elke keer prachtig, strakblauwe lucht en zon, waardoor je snel kan verbranden op deze hoogte. Ik lees weer veel in mijn boek en doe het rustig aan. Genieten!

La Paz 20 mei – 27 mei 2019 (Dag 185 t/m 192)
Terug in La Paz ben ik naar Selina Hostel gegaan. Veel schoner en goed werkende wifi maakten mij heel blij. Ik heb een walking tour met Red Cap gemaakt, heel interessant! Er werd verteld over een gevangenis in La Paz (een roze gebouw) waar de gevangenen de baas zijn en maar 10-12 politiemensen de ingang bewaken. Als je in die gevangenis terecht komt moet je entree betalen gelijk aan de misdaad die je hebt begaan. Het is toegestaan om als familie bij de gevangene te wonen, wat erin resulteert dat er ongeveer 2500 mensen in die gevangenis wonen (gebouwd voor 400 gevangenen). Het is dus bijna meer een dorp dan gevangenis. Vervolgens werd ons de traditionele kleding van de vrouwen uitgelegd, wandelen we over de Rodriguez markt, de heksenmarkt (hier kun je kleine offers kopen voor rituelen aan pachamama (moeder aarde), zoals bijv. opgedroogde lama’s die aan een natuurlijke dood zijn gestorven) en eindigen we bij plaza Murillo en wordt ons de historie van de presidenten uit het verleden en de zittende president uitgelegd. Dit laatste gebeurt trouwens in een cafeetje, omdat het politiek nogal gevoelig ligt. Hij was een goede president, maar nu hij voor de tweede termijn zit stijgt de macht hem naar het hoofd en krijgt hij dictator trekjes. Grappig weetje: volgens hem moet je geen Coca Cola drinken en kip eten, want dan word je homo. Een paar dagen later staat er een foto van hem in de krant: hij eet kip en drinkt Coca Cola… We sluiten de tour af met een shotje genaamd Singani (40% alcohol). Het shotje is zo zoet dat het net limonade lijkt (is ook meteen het gevaar). ’s Avonds eet ik een heerlijke maaltijd bij Café del Mundo. De volgende dag bezoek ik Valle de la Luna, een maanlandschap ontstaan door erosie van rotsen. Er zijn 2 routes, 15 min en 45 min en het is erg leuk om dit gezien te hebben. Tevens is het makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer.

Van donderdag 23 mei-zaterdag 25 mei beklim ik Huayna Potosi (6088m). Een hele uitdaging met een training op een gletsjer en een hele sneeuw uitrusting (die ik uiteraard zelf van 4700m naar 5200m moet sjouwen). Dag 1 starten we met een cursus ‘hoe kan ik op een gletsjer lopen met icecramps onder mijn look a like ski schoenen’. De buitenkant van de schoenen zijn gemaakt van hard plastic. Dit buigt absoluut niet mee, dus is vrij pijnlijk voor je scheenbenen. Na het lopen te hebben geoefend gaan we van een ijswand abseilen, vervolgens weer omhoog klimmen en weer abseilen. Dit omhoog klimmen is zo ontzettend zwaar voor je armen! Had zoiets nog nooit gedaan en vond het een toffe uitdaging, maar wow mijn armen en handen trilden daarna helemaal! Dag 2 bestaat uit een rustige ochtend. Ontbijt om 08.00u, lunch om 11.30u en vervolgens met alle bepakking naar highcamp op 5200m lopen. Het is zwaar. De lucht is ijl en de backpack is zwaar. Maar stap voor stap lukt het en binnen 2 uur zijn we bij de hut. We gaan die avond om 18.00u naar bed omdat we om 01.00u vertrekken voor de toch naar de top, die ongeveer 6 uur zal duren. Ik ben gekoppeld aan een Engels meisje, omdat we hetzelfde looptempo hebben. Samen hebben we 1 gids. Ik slaap niet echt maar voel me fit als we vertrekken. Ik heb er zin in en al een aantal dagen uitgekeken naar deze klim, hoe zwaar die ook is. Het eerste gedeelte is over ijs en rotsen en om dit te lopen met die plastic look a like skischoenen is echt hel. Gevaarlijk ook. Na ongeveer 30 min komen we aan bij de sneeuw. We binden de ijscramps onder onze schoenen, we worden gezekerd met een touw en wandelen stap voor stap achter de gids aan, op weg naar de top die we vanaf hier niet kunnen zien. Mijn buddy uit Engeland blijkt veel last van hoogteziekte te hebben. Na 5 keer te hebben overgegeven en na onze stijging van 300m (5500m geweest en La Paz verlicht gezien), kan ze niet meer verder lopen en moeten we omkeren. Op dat moment wil ik niet onnodig naar boven lopen als ze toch weet dat ze het niet gaat redden. Maar bij terugkomst baal ik enorm want ik had hier zo naar uitgekeken en ik voelde me goed. Het risico bestond dat ik de top niet zou halen door iemand anders, maar ik had niet gedacht dat dit werkelijk zou gebeuren. Een zure appel dus. Gelukkig heb ik wel genoten van dag 1 en 2 en daar probeer ik aan vast te houden. Ik wil natuurlijk niet dat dat Engelse meisje blijvende schade overhoudt door toch te blijven stijgen en ik was allang blij dat ik zelf niet ziek was (hoogteziekte is echt heel heftig. Iedereen kan het krijgen, maar de enige oplossing is afdalen). Het was in ieder geval een hele ervaring!!

Vlucht La Paz – Lima 27 mei 2019
Vroeg in de ochtend vlieg ik terug naar Lima. Jammer dat ik Bolivia moet verlaten, er is nog zoveel meer te zien! Ik wist van tevoren dat ik maar een klein gedeelte zou kunnen zien, dus ik kom graag snel terug! Nu op naar nieuwe avonturen op zeeniveau😁🐢🦈🦎

3 gedachtes over “Bolivia

  1. Hallo Valerie,

    Wat een tochten heb je weer gemaakt, de Dead Road heb je dus gelukkig goed afgedaald!!
    Jammer dat je de top niet bereikt hebt, naar 5500 meter is ook al heel hoog. Wat een prachtige natuur zul je weer gezien hebben. Ik heb het weer met veel plezier gelezen.
    Lieve groet, Louise

    Geliked door 1 persoon

  2. Inderdaad, weer mooie verhalen. Wie weet had je ook de hoogte ziekte gekregen nu kun je stiekem een ander het verwijten😜. Maar je moet sterk zijn om alles te doen en jij doet het. Nog vele mooie reizen.

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat een activiteiten weer Valerie! en wat een (in)spanningen🚵🏻‍♀️
    Maar ook weer hele mooie dingen gezien⛰🏔🏜🌅
    Jammer van de laatste klim, maar de andere dagen maken veel goed als we lezen wat je allemaal hebt gezien.
    Op naar het volgende..

    Groetjes

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s