Mexico II

Ik vervolg mijn reis in Mexico naar het noorden van het land. Daar vind je de Copper Canyon, het grootste canyonsysteem ter wereld. De canyon in zijn geheel is groter en op sommige plekken dieper dan de Grand Canyon in de USA. Een indrukwekkend natuurfenomeen dat ik graag van dichtbij zie! Om hier te komen neem ik de bus van Oaxaca naar Mexico Stad (7 uur). Vanaf daar vlieg ik in 2,5 uur naar Chihuahua. Na mijn avontuur in de canyon krijg ik bezoek van mama tijdens Kerst en Oud&Nieuw. Heel fijn, want nu ben ik niet alleen. Wat gezelligheid en Hollandse lekkernijen. Genieten! Na dit avontuur reis ik verder naar Zuid-Amerika. Spannend, maar ik kijk uit naar een nieuw land én ik ben heel erg benieuwd naar de ruige natuur van Zuid-Amerika. Hasta luego!

Chihuahua (Chihuahua) 9 dec – 11 dec 2018 (Dag 82 t/m 84)
Na een hele dag te hebben gereisd ben ik blij als ik om 21.30u land op Chihuahua Airport. Ik ben vergeten internet MB’s voor mijn Mexicaanse simkaart te kopen waardoor ik ben aangewezen op de taxi’s (waarvan bekend is dat ze je hier heel erg afzetten). Ik heb nog een beetje af kunnen dingen en uiteindelijk zit ik voor €12,50 15 minuten in de taxi. Kon ik de €€ maar zo snel in Nederland verdienen hahahah. Het hostel is eigenlijk een heel groot huis. Dat maakt het tof, want deze huiselijke sfeer heb ik al lang niet meer gezien. Ik geniet van het zitten op de bank, aan de keukentafel, in een oude fauteuil aan een salontafeltje; dit is eens wat anders dan met een krom gebogen rug op bed zitten :-). Ik wandel een dagje door de stad, bewonder de kerstversieringen en vind de muurschildering van de chihuahua. Heel toepasselijk. Op de terugweg zie ik nog een processie, ik kook mijn eigen maaltijd en maak de laatste beslissingen voor mijn reis door de canyon.
(Het weer: overdag zonnig en 23 graden, in de nacht 10 graden)

Creel (Chichuahua) 11 dec – 13 dec 2018 (Dag 84 t/m 86)
Je kunt met de trein van Chihuahua naar Los Mochis reizen. Deze hele treinreis duurt in totaal ongeveer 16 uur. Ik besluit meer tijd in de canyon door te brengen. Het mooiste stukje schijnt tussen Bahuichivo en El Fuerte te zijn. Ik besluit om de andere stukken met de bus af te leggen, omdat de bus bijna parallel aan het treinspoor rijdt en dit veel geld bespaart. Na een busrit van Chihuahua naar Creel (4 uur), word ik opgehaald door de vrouw van het hotel. Nouja hotel, het zijn kamers gebouwd naast hun huis. Helaas zijn er in dit gedeelte bijna geen hostels waardoor ik ben aangewezen op een kamer met 2 tweepersoonsbedden en een gaskacheltje! Wat heerlijk om eens een goede nachtrust te hebben. En warmte, want dat is wel nodig met -6 in de nacht. Ik besluit om rond te lopen in het dorpje, maar vanwege het slechte weer stel ik mijn mountainbike trip in de omgeving uit naar de volgende dag. Ik huur een mountainbike en bezoek The Valley of the Mushrooms, The Valley of the Frogs en The Valley of the Monks. Ik fiets door een soort maanlandschap en zie rotsen die dus lijken op respectievelijk een paddestoel, kikker en monniken (lange pijlers). Ik bezoek nog woningen in een grot (heel primitief) en een klein kerkje. Hier had ik echt het gevoel ‘in the middle of nowhere’ te zijn.
(Het weer: overdag zonnig, koude wind en 14 graden, in de nacht -6)

Posada Barrancas (Chihuahua) 13 dec – 15 dec 2018 (Dag 86 t/m 88)
De bus zet me af voor mijn homestay. Ik loop binnen en ze hebben een kamer vrij. Met warme douche. Fijn! Ik wandel naar een uitzichtpunt op de rand van de canyon en laat me overdonderden door dit uitzicht. Een ondergaande zon, lange schaduwen in de canyon en zo ver als ik kan kijken zie ik niets anders dan uitsleten rotsen. De bodem van de canyon kan ik niet zien, daarvoor is de canyon te steil en te diep. Een enorm groots gevoel bekruipt me van binnen, juist nu ik me zo klein voel. Want WOW dit is gewoon niet waar te nemen met 1 blik. Om een gedeelte te zien draai ik mijn hoofd constant 180 graden op en neer. Ongelooflijk hoe de grootsheid me overweldigd. Prachtig ook om verschillend gekleurde rosten te onderscheiden. De dag erna wandel ik over de Panoramica Route een stukje de canyon in. Het is een zonnige dag, met álleen maar prachtige adembenemende uitzichten en niemand anders. Vond ik dit eng? Nee, ik maakte volop foto’s, las op mooie uitzichtpunten een hoofdstuk in mijn boek en wandelde dan weer verder op mijn dooie gemakje. Uiteindelijk heb ik 5 uur gewandeld tot het eindpunt: de teleférico die me terugbracht naar het dorp Divisadero. Ik zag daar een aantal toeristen die met de teleférico op en neer gingen. Zo ontmoette ik een Nederlandse man met zijn Franse vrouw, al reizend over de wereld sinds hij een truck omgebouwd tot camper in 2012 in Mali kocht. Ik werd uitgenodigd in hun huisje op wielen voor een lekker kopje thee! Ik kreeg heel veel tips over Zuid-Amerika en voor het donker wandelde ik terug naar Posada Barrancas (3 km). Onderweg stopte een oud Mexicaans vrouwtje (in een veel te grote truck). Ik kreeg een gratis lift en ze kon niet stoppen met praten over tulpen en onze traditionele kleding toen ze hoorde dat ik uit Nederland kom. Ik heb haar een sleutelhanger met blauwe klompjes gegeven, die ze kuste bij ontvangst. Een bijzondere ontmoeting!
(Het weer: overdag zonnig, 22 graden, in de nacht 1 graad)

Urique (Chihuahua) 15 dec – 17 dec 2018 (Dag 88 t/m 90)
Vanuit Posada Barrancas neem ik de bus naar Bahuichivo. Daar wacht ik op de aankomst van de trein. Pas daarna vertrekt het busje naar Urique. Ik ontmoet een Duitse jongen en een Franse jongen. Urique ligt aan de rivier in de canyon. Dit zorgde voor een bizarre tocht, zigzaggend naast de afgrond naar het dal van de canyon. Het dorpje zelf is redelijk rijk vanwege de drugsteelt (vooral Marihuana) in de canyon. Voor Kerstmis is het hele dorp versierd met lichtjes. Iedereen rijdt in een grote auto en de huizen zien er allemaal verzorgd uit. Samen met de Duitse jongen laten we ons afzetten bij het enige hostel. Het is donker en er lijkt niemand te zijn, totdat ik iemand op een bankje zie slapen (het is 19.00u). Ik krijg deze persoon wakker maar die wil ons niet helpen. We lopen naar buiten waar we licht zien schijnen. Daar zijn een paar mensen iets aan het brouwen, het lijkt op opium, maar ze laten ons weten dat we hiervan niks mogen zien! Het lijkt erop dat ze een spirituele tocht maken, waar ik wel vaker over heb gehoord hier in Mexico en Guatemala. Mensen nemen paddestoelen om uren te hallucineren op een zeer afgelegen plek om op die manier een spirituele reis te kunnen maken (of gewoon lang high zijn naar mijn mening). Om een lang verhaal kort te maken, na deze interessante ontmoeting wilden ze ons de kamer wijzen en zo kwam het toch nog goed. In de keuken troffen we twee Duitse meisjes aan bij de houtkachel (en een schorpioen die even uit zijn holletje kwam). In de slaapzaal vonden we schone bedden, veel dekens en nóg een schorpioen. De volgende dag reizen de twee Duitse meisjes de andere richting op en wandel ik samen met de Duitse jongen langs de rivier Urique naar het iniminie dorpje Guadelupe. Het is een mooie wandeling, maar de lucht is grijs en de zon komt helaas niet door. ’s Avonds ontmoeten we een Russisch meisje die aan het liften is en een Australische jongen met een Japanse moeder (hij kookt vrijwillig een uitgebreide maaltijd voor ons). Een bijzonder gezelschap dus op een afgelegen plek, want sinds Creel heb ik geen enkel bereik meer gehad met mijn telefoon. De volgende dag vertrekt de bus om 07.00u terug naar Bahuichivo. De trein zou om 15.00u moeten arriveren, maar komt pas om 19.00u. Dit betekent dat uitgerekend nu tijdens mijn eerste treinrit ik niks zie want vanaf 18.00u is het pikkedonker. Balen dus, maar samen met de Duitser, Fransman, Russin en een verdwaalde oudere Duitse dame vermaken we ons de hele middag buiten in de kou.
(Het weer: overdag bewolkt, miezerig, 18 graden, in de nacht 10 graden)

El Fuerte (Sinaloa) 17 dec – 19 dec 2018 (Dag 09 t/m 92)
Na een treinrit van 4 uur komen we aan in El Fuerte. Het is al 23.00u en ik heb nog geen accommodatie. Samen met een Franse jongen komen we uit bij een prima hostel (aangeraden door Lonely Planet). Na even te onderhandelen over de prijs lig ik eindelijk om 00.00u in een fijn bed. De volgende dag wandel ik een beetje rond in dit stadje. Het is niet zo groot, maar je vind er alles wat je nodig hebt. Het is vooral tijd om bij te komen van de avonturen in de Copper Canyon én mama komt bijna, dus dat moet ook voorbereid worden! Ik neem de bus van El Fuerte naar Los Mochis. Vanaf daar een ubertaxi naar het vliegveld. Ubers zijn echter verboden op het vliegveld, waardoor ik allerlei instructies krijg in de auto om te voorkomen dat ze gesnapt worden. En inderdaad zie je overal politie rondom het vliegveld, maar het mannetje draagt zelfs mijn backpack naar binnen. Alsof ik door m’n broer wordt weggebracht. Het is een grappig tafereel. Ik vlieg vanaf Los Mochis naar Mexico Stad en wacht daar op het vliegveld totdat mama in de avond landt.
(Het weer: overdag zonnig, 30 graden, in de nacht 22 graden)

Mexico Stad (Federaal District) 19 dec – 24 dec 2018 (Dag 92 t/m 97)
De moeder is gearriveerd en het drukke programma begint! We beginnen met een wandeling door het historische centrum, Zócalo, Bellas Artes en het park + de kerstmarkt en etensstraatjes. We brengen een bezoek aan Teotihuacán, nu ruïnes, maar van 500 – 750 voor Christus een welvarende stad met zo’n 125.000 inwoners. We beklimmen de tempel van de zon en de tempel van de maan. We nemen deel aan een walking tour door de wijk Coyoacán en eindigen de tour bij het huis van Frida Kahlo (kunstschildenares). Ze werd als model gebruikt door haar man Diego Riviera. Overal in Mexico zie je tot op heden haar gezicht op allerlei souveniers afgedrukt. We gaan naar het antropologisch museum en naar een Folklore Ballet show in het theater, wat echt heel gaaf is. De dans wordt namelijk begeleid door een mariachis band, een typisch Mexicaanse band (zelfde uniform, zelfde sombrero). We bezoeken Xochimilco, een gebied in het zuiden van Mexico Stad waar je met een bootje over kanalen kan varen. Vroeger bestond Mexico Stad alleen uit kanalen. Die zijn dichtgegooid, waardoor veel huizen zijn verzakt. Een voordeel is echter dat het voor extra demping zorgt tijdens een aardbeving. Dat is dus ook de reden dat Mexico Stad nooit zwaar door een aardbeving zal worden getroffen. Mexico Stad is groot. Heel groot. Inclusief buitenwijken telt de stad meer dan 23 miljoen inwoners. We slapen in een mooie casa, die alle geluiden van buiten afsluit. We zijn wel blij dat onze volgende bestemming een kleiner dorp is.

San Miguel de Allende (Guanajuato) 24 dec – 27 dec 2018 (Dag 97 t/m 100)
Na een busrit van 4 uur komen we aan in dit schattige dorpje. Veel Amerikanen overwinteren hier in hun vakantiehuis, wat de prijzen helaas heeft doen stijgen. Gelukkig heeft het stadje zijn sfeer niet verloren. We zijn hier met kerst en slapen in een airbnb. We koken onze kerstmaaltijd zelf, wat een feest. We wandelen rond en zien allerlei gekleurde huisjes (alleen 1 van de 7 kleurenpaletten van rood/bruin/oranje/geel mag worden gebruikt), parkjes en een hele grote kerk, die vanaf allerlei hoeken te zien is. Tweede Kerstdag gaan we naar de botanische tuinen en klimmen we via een enorm steile ladder in een canyon, cool!

Guanajuato (Guanajuato) 27 dec – 30 dec 2018 (Dag 100 t/m 103)
Guanajuato is bijzonder omdat de wegen zich ook in tunnels onder het stadje bevinden. Dit dorp heeft naast de vele gekleurde huisjes nóg meer steegjes, kronkel weggetjes en bloemen dan San Miguel de Allende. Ons favoriet. We maken een hike naar La Cruz (het kruis) vanwaar we een prachtig uitzicht over Guanajuato (gelegen in een vallei) hebben. Op de top eten we onze lunch, fantastisch is dit!

Guadalajara (Jalisco) 30 dec 2018 – 2 jan 2019 (Dag 103 t/m 106)
Op de dag van aankomst zijn we ’s avonds naar een Lucha Libre show gegaan. Dit is worstelen, maar dan met theater. Het was echt heel erg grappig, en natuurlijk waren we helemaal in stijl (zie de foto). Ook hier hebben we weer een dagje in de stad rondgebracht. Oud en nieuw was vreemd, geen vuurwerk en in plaats van tot 12 uur aftellen, speelde de band in het café op gehoorafstand gewoon lekker door. Uiteindelijk hebben we film gekeken met een lekkernij erbij en lagen we heerlijk om 00.15u in bed! De volgende dag zijn we fit (we lagen immers heerlijk vroeg op bed) en nemen we de bus naar Chapala, een dorpje gelegen aan een meer. Wat is het druk hier met Mexicaanse gezinnen, maar erg mooi. We zien veel pelikanen en eten verse bosbessen, frambozen, macademia’s, cashewnoten, walnoten en cranberries. Kortom genieten.

Puerto Vallarta (Jalisco) 2 jan – 6 jan 2019 (Dag 106 t/m 109)
Onze laatste bestemming alweer, wat vliegt de tijd. We gaan naar de strandjes van Puerto Vallarta, een dagje naar het noordelijker gelegen Sayulita (hippie sfeer, erg leuk en gezellig stadje, wel toeristisch) met haar afgelegen stranden (als je een stuk verder loopt dan de stranden vlakbij het centrum) en we maken een boottour op zoek naar bultruggen. Die zagen we, weliswaar alleen de rug, en een enkele keer een staart, maar ze zijn echt heel groot en als ze water uitademen verraden ze hun plek door de grote fontein die aan de oppervlakte van de zee te zien is. Daarnaast zagen we meer wildlife, zoals dolfijnen (wohoooo), schildpadden, in de haven een krokodil en héél veel iguana’s (en die zijn groot!). Dit was het dan, mama moet helaas van 35 graden terug naar 5 graden brrrr.

Mexico Stad (Federaal District) 6 jan – 7 jan 2019 (Dag 109 t/m 110)
We nemen de nachtbus vanaf Puerto Vallarta terug naar Mexico Stad. Het vliegtuig van mama vertrekt in de avond, dus overdag besluiten we in het park rond te lopen en ons te laten verwennen met een voetreflextherapie en aansluitend een massage. Dat doet een mens goed! Helaas moeten we na een heerlijk diner (New York Steak, als voorbereiding op Argentinië) dan toch echt afscheid nemen op het vliegveld. Ik blijf zelf nog een nachtje in Mexico Stad en vlieg de volgende dag naar Zuid-Amerika.

 

9 gedachtes over “Mexico II

  1. Mexico is ontzettend mooi kleurrijk, ziet er ontzettend gezellig uit! Fijn dat je samen kerst en oud en nieuw kon vieren😊👍🏻 Volgens mij is de Grand Canyon wel veel bekender, gek als deze veel groter is, maar gaaf dat jij het hebt gezien! Goed dat het je, na al je reizen, nog steeds kan verbazen en verrassen, hopelijk blijft dat zo. Het echt goed lezen van al die plaatsnamen gaat me trouwens niet zo goed af haha.

    Kijk nu al uit naar je volgende verhaal!
    Dikke knuffel❤️ Lizanne

    Like

    1. ❤️🧡💛💚💙💜 kleurrijk was het zeker. Verbazen doe ik me gelukkig ook nog en de moeilijke namen blijven helaas nog wel een tijdje 😅
      Het volgende verhaal is alweer in de maak🤗

      Like

  2. weer genoten van je verhaal. foto.s moet ik nog bekijken.
    weer genoten samen met je moeder. gelukkig dat ze ook van reizen houdt en dat ze makkelijk vrij kan krijgen van haar werk.
    ik zou zeggen, geniet nog verder en laat je verhalen maar horen.
    groetjes van ons.

    Like

  3. Wat gezellig dat jullie samen kerst en oud en nieuw hebben kunnen vieren.🎅🏼🎄
    Mooi verhaal heb je er weer van gemaakt Valerie. En zeker ook mooie kleurrijke foto’s. Wat een mooie felgekleurde huisjes. 🏘En de “fauna” foto’s spreken voor zich! Wat mooi 👌🏻
    Op naar je nieuwe avontuur, geniet en we lezen weer je vervolg.
    Groetjes Jos en Jos

    Like

    1. Dankjewel! Ja het was fijn om niet alleen te hoeven zijn met de feestdagen. Ja dan hebben de huizen in Nederland maar een saaie kleur haha!
      Tot op de volgende blog,
      Groetjes terug😃

      Like

  4. Lieve Valerie, wat een mooi verslag weer. Fijn dat je geniet in Midden-Amerika!
    Ik heb van jullie mam ook al de foto’s gezien, prachtig hoor.
    Geniet er nog van, en ik app of spreek je snel wel weer.
    Louise

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s