Cambodja

Siem Reap, 19 sept – 24 sept 2017 (Dag 46 t/m 51)
De reis om hier te komen:
08.00u: vanaf Don Det met de boot in 15 min naar het vasteland, 15 min lopen naar het busstation.
10.00u: vertrek bus Siem Reap, maar de bus was stuk. Ze zeiden: wait wait. Frustrerend als dat de enige communicatie is. Aangezien we al om 06.30u naast ons bed stonden hadden we nu al zin in onze lunch (een slap broodje met gebakken ei). Om 11.30u vertrokken we uiteindelijk.
12.00u: aangekomen bij de grens Laos-Cambodja. We zouden zogenaamd weinig tijd hebben en ons paspoort met $40 aan de busjongen af moeten geven zodat hij alles zou regelen. Wij geloofden dit niet en zijn zelf langs alle loketten gegaan. $2 voor een stempel om Laos te verlaten, $1 voor een briefje waarop staat: als je ziek bent ga naar een dokter (dit is echt nieuwe informatie voor me 😒), $35 voor het visum (waarna de busjongen met zijn open portemonnee het loket inloopt om geld ($5 of $10 pp, geen idee) wat we zojuist betaald hebben in z’n eigen zak te steken. Nog maar net in Cambodja en nu al opgelicht, superfijn! Na een half uurtje rijden moeten we op een andere bus overstappen.
14.00u: samen met 6 andere backpackers staan we bij een reisbureautje aan een levendige straat, geen idee waar we zijn. Na een uur moeten we met een tuktuk naar een busstation waar verder niemand is, behalve een kind van 8 die behendig op een motorbike van 100cc over de parkeerplaats scheurt (ongelooflijk) en wat moeders met spelende kinderen. Elke keer is het: wait 20 min, maybe more!
16.30u: nadat er al een tijdje een busje staat (de driver gaat rustig naar het toilet en eten) blijkt dit toch ons vervoer naar Siem Reap te zijn. We rijden non-stop door (herinnering: 11.00u voor het laatst gegeten!).
22.00u: aankomst Siem Reap, maar wel 6 km buiten het centrum! Verschrikkelijke tuktuk drivers vragen een hoge prijs. Vanuit ons hostel hadden we een free pickup, maar we moesten bellen om door te geven bij welk busstation we aankwamen. Ineens had niemand beltegoed (terwijl ze hier constant aan de telefoon hangen). Zelfs als we een eind de straat inliepen en bij guesthouses vroegen, kwam zo’n gast op de scooter voorbij rijden en zeggen dat wij niet mochten bellen. En serieus iedereen luistert naar hem en heeft opeens geen beltegoed meer. Echt verschrikkelijk. Uiteindelijk toch met een tuktuk naar het hostel gebracht na een flinke onderhandeling.
23.00u: aankomst in het hostel, vriendelijke ontvangst, komen we in de kamer…werkt de elektriciteit niet! Echt een goeie dag vandaag! We waren in ieder geval echt flink pissed off en heel blij toen de elektriciteit het weer deed zodat we na een frisse douche eindelijk in een (niet zo’n hard) bed konden liggen.
Gezien en gedaan: We hebben in één dag Angkor Wat, Pra Thom en Bayan bezocht per fiets (wat je flinke zadelpijn bezorgd aangezien de zadels hier net zo zacht als bakstenen aanvoelen), lekkere drankjes gedronken en leuke dansjes op Pub Street gemaakt en hebben geprobeerd wat bij te slapen (niet echt gelukt). Wel gelukt: Expeditie Robinson via YouTube kijken! We moeten echt enorm wennen aan dit land, zal geen favoriet van me worden denk ik. Het liefst wilden we hier zo snel mogelijk weg, maar ook hier: oplichten is gewoon oneerlijk en als officiële instellingen hieraan meewerken is het des te erger. Gelukkig zijn de mensen van het hostel erg vriendelijk en willen we ons niet laten ontmoedigen; we gaan toch nog meer plaatsen in dit land bezoeken.
Wat was mooi? Bayan tempel in Angkor Wat. Het is een enorm groot complex, het is mooi, maar vond het niet mega indrukwekkend dat het echt een ‘wauw’ factor voor me heeft. De Pra Thom (Tomb Raider tempel) was trouwens ook vet om te zien; jammer dat die bomen zo groeien en de tempels kapot maken met hun wortels.
Wat viel tegen? De agressieve tuktuk driver en andere locals die je constant geld afhandig willen maken en de prijs van Angkor Wat, sinds februari 2017 met $20 verhoogd naar $37 voor één dag, terwijl het voor de lokale bevolking gratis is.
Slapen: Pool Party Hostel, 2 persoonskamer met airco (heerlijk) en regendouche, zwembad.
Tweede bezoek waard? Het hostel wel, de stad niet.

Battambang, 24 sept – 27 sept 2017 (Dag 51 t/m 54)
De reis om hier te komen: 4 uur rijden met de bus. Voor de eerste keer de busmaatschappij Mekong Express geprobeerd, ietsje duurder maar schijnt de betrouwbaarste te zijn. Na ons avontuur naar Siem Reap is het vertrouwen in de Cambodjanen ver weg gezakt, dus wilden we de busmaatschappij een kans geven. Het was een fatsoenlijke goede busreis! Bij aankomst in Battambang word je verpulverd door 20 tuktuk chauffeurs die allemaal claimen jou als eerste te hebben gezien. Echter ik zag een man met een bordje zwaaien met de naam van ons guesthouse erop én mijn naam, die heeft ons gratis bij het guesthouse afgezet. Natuurlijk probeerde hij ons te overtuigen hem als tuktuk driver te huren om de omgeving te verkennen, maar hij sprak slecht Engels en wij wisten nog niet goed wat we allemaal wilden zien. Kortom: weer een tuktuk driver afgepoeierd met onze Hollandse arrogantie. Pfff tja als je al vanaf 6u wakker bent en net busreis hebt gemaakt wil je gewoon eerst even plassen om 14u, backpack in de kamer settelen en even bijkomen (dat betekent dus op bed liggen met de voetjes omhoog 😉) in plaats van ingaan op allerlei verkooptrucjes die naar je hoofd worden geslingerd. Als je niet helder bent kun je immers ook geen verstandige keuzes maken.
Gezien en gedaan: In diverse blogs op internet werd over dezelfde tuktuk driver gesproken, genaamd Philay. Zijn email werd daarbij vermeld dus wij hem mailen en gelukkig had hij de dag erna tijd! Ik wilde de prijs eerst zeker weten en ook dat we alles kunnen zien wat we willen, enige wat hij terugmailt is: no worries happy price happy tour happy day 😃. Okeeee daar gaan we dan!
De volgende dag 10.00u: een oude man zit lachend voor ons guesthouse te wachten. Hij is heel enthousiast als hij hoort dat we uit Nederland komen. Hij heeft namelijk een sleutelhanger met klompjes van een stel Nederlanders gekregen. We worden overspoeld met informatie waar we allemaal naartoe kunnen, happy tour! We starten met een ritje op een bambootrain (totale duur ongeveer 1 uur). Philay vertelt ons goudeerlijk dat als ze om fooi vragen, je gewoon zegt: No Money! Samen met 4 locals worden we op het bamboo platform gezet en daar gaan we. Je gaat over hetzelfde spoor heen en terug. Aan het einde van het spoor maak je een stop bij wat lokale winkeltjes. Als we een tegenligger tegenkomen, moeten we van de trein afstappen en wordt het platform naast de rails gelegd, evenals de wielen met hun as. Daarna wordt het weer teruggezet en zo makkelijk als lego in elkaar gezet. Op een gegeven moment ontbreekt een stuk spoor. We lopen een eindje en verderop gaat het weer verder. De bambootrain stopt per 30 september 2017, omdat de rails wordt vervangen zodat er echte treinen op kunnen rijden. Al met al een leuke ervaring! Hierna brengt Philay ons naar de San Francisco brug, gebouwd door de Zwitsers en de bat tree, een boom vol met vleermuizen. Hij maakt een vuurtje in de hoop dat de rook de vleermuizen uit de bomen verjaagd, maar helaas staat de wind verkeerd. Philay verklaart de herrie die ze maken: Het zijn net mensen, ze moeten ook bijkletsen. Philay is nu 63 jaar oud en heeft de tijd dat de Khmer Rouge aan de macht was overleefd (heeft tussen 1975-1979 bijna 4 miljoen mensen vermoord, wilden terug naar het Communisme, maar hongerde de bevolking uit, verdreef ze naar werkkampen en executeerde ze. Regime lijkt op dat van de nazi’s). Je merkt dat hij zwaar getraumatiseerd is. Hij verloor zijn ouders, broers en zussen. Hij ontmoette zijn vrouw in een werkkamp. Ook zij verloor al haar broers en zussen en samen hebben ze 8 kinderen, waarvan de jongste nu 19 jaar is. Waarschijnlijk helpt het hem om op de been te blijven door over deze tijd te praten. Je merkt in ieder geval dat hij nog steeds sober leeft, want toen we hem uitnodigden voor de lunch (gemiddeld €2) sloeg hij dit af want hij vond het te duur (zijn toeristenprijzen). We bezoeken Wat Banan, een tempel op een heuvel die te bereiken is door 353 traptreden te beklimmen. Vervolgens rijden we door de rijstvelden en bezoeken we de killing caves. Vanaf de rand van de grot werden kinderen en baby’s met een knuppel geslagen waardoor ze in de grot vielen. Het was er akelig stil wat weer veel indruk wekte. Daarna bezochten we een tempel bovenop een berg met uitzicht over de rijstvelden. Tot slot rijden we nog langs Philays huis en de lotus garden. We hebben echt een toffe dag gehad en heel veel gezien. De dag erna hebben we lekker uitgeslapen, in een leuk bakkerijtje gezeten en de backpack weer travel ready gemaakt omdat we de dag erna vroeg met de bus naar Phnom Penh vertrekken. Aanrader: bekijk de film ‘First They Killed My Father’, gebaseerd op een waargebeurd verhaal tijdens het bewind van de Khmer Rouge. 
Wat was mooi? De bambootrain en de tempel die via 353 treden is te bereiken.
Wat viel tegen? Battambang is een leuke stad, maar toch was het nog lastig om lekker eten te vinden.
Slapen: The Blue Guesthouse, 2 persoonskamer met een ventilator. Echt een warme kamer, iets in je tas zoeken zorgde er al voor dat het zweet over je rug liep.
Tweede bezoek waard? Nee het was leuk om gezien te hebben.

Phnom Penh, 27 sept – 30 sept 2017 (Dag 54 t/m 57)
De reis om hier te komen: 5 uur in de bus, daarna nog ongeveer 20 min lopen. De busmaatschappij Mekong Express is echt een aanrader, want ze rijden op tijd, ze zetten je daadwerkelijk ook af op het punt wat vooraf bekend is gemaakt en je krijgt een flesje water.
Gezien en gedaan: S-21 gevangenis (Tuol Sleng Genocide Museum) en de Killing fields (Choeung Ek Genocidal Center) bezocht. Bij beiden hadden we een Nederlandse audiotour, wat echt fijn was aangezien we nu erg veel (gedetailleerde) informatie kregen. S-21 was vroeger een basisschool (midden in Phnom Penh, van de 20.000 mensen die daar geregistreerd zijn hebben 7 personen het overleefd) totdat de Khmer Rouge er een gevangenis van maakte. Mensen werden gefolterd om een bekentenis te krijgen zonder dat ze iets misdaan hadden. Met een bekentenis werden ze schuldig verklaard waarna ze konden worden geëxecuteerd. Hier vonden dus verschrikkelijke dingen plaats. Je ziet de cellen, de cellen waarin ze worden ondervraagd (ze worden op een bed gelegd en met hun enkels en polsen vastgeketend), de martelwerktuigen, foto’s van ontzettend veel slachtoffers en ook schedels. Vanuit S-21 werden de mensen gedeporteerd naar de killing fields, 15 km ten zuiden van Phnom Penh. Om kogels (en geluid) te besparen werden mensen aan de rand van een kuil doodgeknuppeld en voor de zekerheid nog de keel doorgesneden. In het regenseizoen spoelt de grond weg en tot op heden worden nog steeds botten en kleding gevonden. We zagen zelfs botten en tanden liggen, echt ontzettend heftig.
Na deze zware ochtend hebben we lekker geluncht bij JOMA, die ook in Luang Prabang en Vientiane zat (een bagel van zongedroogde tomaat met gerookte zalm!!) en een carrot cake (heaven!!). JOMA zit ook nog in Hanoi, die kunnen dus een bezoekje van ons verwachten. Verder hebben we ons visum voor Vietnam geregeld en hebben we een rustig dagje ingepland om van alle indrukken bij te komen.
Wat was mooi? S-21 en de Killing fields maken een diepe indruk en geven de donkere tijden onder de Khmer Rouge weer.
Wat viel tegen? Phnom Penh is een hele grote stad, met echt hoge prijzen voor het eten! Is trouwens in heel Cambodja, aangezien ze USD en Cambodjaanse Riel door elkaar gebruiken. Hoofdrekenen is hier dus onze dagelijkse bezigheid.
Slapen: Blues Hostel, 2 persoonskamer met eigen badkamer en airco. De kamer is simpel, helaas geen raam, maar het is oké, ze hebben snelle wifi en dat is ook veel waard.
Tweede bezoek waard? Nee het is echt een drukke stad en gezien is gezien geldt ook hier.

Koh Rong Samloem, 30 sept – 4 okt 2017 (Dag 57 t/m 61)
De reis om hier te komen: 5 uur met de bus naar Sihanoukville, 45 min met de boot en ongeveer 5 min lopen.
Gezien en gedaan: We hebben een hike gemaakt over rotsen, door het water en door de jungle op zoek naar Clearwater Bay (niet gevonden). Bij gebrek aan water en voedsel hebben we besloten om op een ander wit strand de middag door te brengen en daar in de zee te zwemmen. De zee is overigens ontzettend warm en achteraf gezien was dit onze enige zonnige dag. De andere 2 dagen regende het pijpestelen en zijn we op bed bugs avontuur geweest. Na de eerste nacht werden we wakker en had Linda uitslag op haar arm. Dit werd door de vervanger van de eigenaar van het guesthouse afgedaan als zandvlooien. Na de tweede nacht zaten mijn armen en enkels ook onder de bultjes en zaten er bloedstrepen in mijn lakenzak. We vonden al 6 bed bugs in bed en de vervanger raakte in paniek. Met lomp geweld werd het matras en het bed naar buiten gegooid en wij zouden alles op 60 graden moeten wassen of moeten vertrekken. Hij vertelde er niet bij dat op dit eiland geen wasmachine te vinden is (ja die van de buren maar die mochten we niet gebruiken want anders kregen ze ook bed bugs) en dat men alleen handwas met regenwater kent. Zijn behulpzame vriendin (die nooit iets zei de 1,5 dag dat we er waren) had goed advies: gewoon al je spullen weggooien! Yeah right. We konden onze kleding ook met insectenspray inspuiten, maar de vervanger had misschien wel de laatste bus gekocht. Verschrikkelijk hoe de communicatie verliep, hoe we werden behandeld (we kregen de schuld) en dat we onze tassen niet uit de kamer mochten halen omdat we de bed bugs anders zouden verspreiden. Het nichtje van de vervanger had voor ons in het bed geslapen en zij had nergens last van (terwijl wij toch echt zagen dat haar benen onder de bultjes zaten), maar zij mocht wel buiten haar kleding schoonmaken. Super raar want er werd flink met twee maten gemeten. Nadat er alles hadden ingesprayed hebben we onze kleding naar de handwas gebracht. Onze lakenzak, pyjama en mijn kussen hebben we in een teil met kokend water gegooid en vervolgens in een zak in de diepvries. Zonder dat wij het in de gaten hadden was iedereen weggestuurd, maar wij niet, want wij mochten nog wel boven slapen. Omdat het al vroeg donker is echt het mega hard regende maakten we de keuze om toch boven te slapen… totdat we het bed controleerde en al 2 bed bugs vonden (Nee alles is boven gecheckt en schoongemaakt!). We hebben al onze spullen ingepakt en zijn naar het strand gelopen naar Bong’s, waar ze ons opvingen en tips gaven hoe je de kans zo klein mogelijk kan maken op eventuele verspreiding. Zij deden gewoon normaal en gaven fatsoenlijk advies in plaats van lukraak dingen te gaan roepen en absoluut niet behulpzaam te zijn. Onze was hebben we uiteindelijk nat meegenomen naar de volgende bestemming. Daar scheen de zon gelukkig fel waardoor alles binnen 3 uur droog was. Achteraf bleek dat er ook bed bugs in de andere 2 persoonskamer waren gevonden en wij hadden ze boven ook gevonden. Naast het feit dat Linda zo heftig op die beten reageerde, was dit weer een extra bewijs voor ons dat wij ze niet hadden meegenomen, anders hadden we dat zeker wel gemerkt. We hebben geen enkele bed bug in onze flightbag, backpack of kleding gevonden, alleen in onze lakenzak die op het bed lag. Het was een hele ervaring en erg vervelend hoe er met de situatie werd omgegaan. We hebben ons geld teruggekregen voor de laatste twee nachten en het guesthouse is (tijdelijk?) gesloten. Ze moeten nieuwe bedden en matrassen aanschaffen.
De laatste avond hebben we nog in de zee gezwommen. Als je je handen net onder het oppervlak van het water beweegt licht het plankton op en lijken het net diamantjes/lichtpuntjes die je activeert. Heel tof! Verder zit er ook een ‘$1,25′ tentje. Hier verkopen ze onwijs lekkere kip wraps, kip sandwich (dan krijg je een stokbrood van 25 cm gevuld met salade en kip, super lekker), oliebollen (ze noemen het donuts, maar het smaakte echt naar oliebol!) met banaan erin, kipnuggets en brownies! Goh die tent zorgde ervoor dat we echt nog konden genieten ondanks dat ons verblijf erg was verpest. Bij Bong’s hebben we pizza baguette, quesedilla’s en een cocktail genaamd ‘plankton’ op, dus we hebben gelukkig wél heel lekker (en gevarieerd) kunnen eten!
Wat was mooi? Het strand en de plankton swim.
Wat viel tegen? De bed bugs, AAARGH.
Slapen: Dragonfly Guesthouse, 2 persoonskamer met bed bugs, was verschrikkelijk (niet een beetje, écht klote). Daarna Bong’s, 2 persoonskamer, was erg goed.
Tweede bezoek waard? Het eiland zelf is op zich leuk. Er zijn mooie witte stranden, maar je ziet overal wel afval liggen (is trouwens in heel Cambodja) en kinderen gaan niet naar school omdat ouders het nut er niet van inzien. Als je even offline wilt zijn is een bezoek aan dit eiland een goede optie.

Kampot, 4 okt – 9 okt 2017 (Dag 61 t/m 66)
De reis om hier te komen: 2 uur met de bus vanaf de haven van Sihanoukville.
Gezien en gedaan: Onze eerste dag hebben we besteed aan chillen! We hebben ’s avonds heerlijk bij Ciao gegeten, een Italiaans tentje. ’s Avonds kwamen we nog drie mensen tegen waarmee we op Koh Rong Samloem sliepen. Dat was heel erg fijn want nu konden we het bed bugs verhaal delen en hen erop attent maken ook hun tas en kleding te controleren! De volgende dag (mijn verjaardag!!🎉🎈💥) zijn we met tuktuk driver Salim op pad geweest. We hebben hem op facebook gevonden en hij is één van de weinigen die van zijn ouders naar school moest. Nu studeert hij Engels en je merkte echt dat hij heel geïnteresseerd is in hoe dingen in Nederland zijn geregeld. De meeste inwoners in Cambodja zijn zo arm dat ze hun kinderen niet naar school sturen, maar al op jonge leeftijd laten werken (zoals op grote schaal op Koh Rong Samloem plaatsvindt). Ze zien het nut van onderwijs helaas niet in. We hebben die dag zoutvelden, de peperboerderij, de krab markt in Kep en het strand in Kep bezocht. ’s Avonds hebben we heerlijk pizza gegeten met limoncello erbij. Het was een heel andere verjaardag dan normaal, geen voorbereidingen, geen zelfgemaakte taarten en geen visite, maar wél de hele dag zon (en 30 graden!). P.s. Salim liet ons weten als je in Cambodja 25 jaar of ouder én single bent, je ECHT oud bent, maar dat gold niet voor ons want hij dacht dat we 19 waren😂. De volgende dag hebben we een scooter gehuurd en zijn we naar Bokor Nationaal Park gereden. De weg in het park is volledig geasfalteerd. We bezochten een verlaten casino, kerk en kleine watervallen (lang niet zo mooi en indrukwekkend als bij de Bolaven plateau, zuid-Laos). Het was een leuke dag, behalve het gedeelte dat we drie keer helemaal nat zijn geregend. ’s Avonds hebben we weer eens een lekker bord rijst op.
Wat was mooi? De peperboerderij was leuk, daar kregen we eerst een kleine presentatie over de peperboerderij, vervolgens mochten we de pepers proeven en tot slot hebben we allerlei fruitplanten en de peperplantage gezien.
Wat viel tegen? De jeuk die de beten van de bed bugs veroorzaken is verschrikkelijk, vooral ’s nachts dus gemiddeld maar 4-5 uur per nacht geslapen *zucht*.
Slapen: Pepe and the Viking, slaapzaal voor 6 personen, we sliepen er met 3 of 4 meiden.
Tweede bezoek waard? Het is een leuk stadje met een fijne sfeer, maar in Cambodja zal ik niet meer terugkomen ondanks dat het leuk was om gezien te hebben!

Cambodja is absoluut niet mijn favoriete land. Misschien hadden we pech, maar er is gewoon geen mooie natuur te vinden. De geschiedenis is wel erg interessant en eigenlijk is het ook knap hoe opgewekt de bevolking is. Echter de opdringerigheid, de corruptie bij de overheid en onze nare bed bugs ervaring hebben ervoor gezorgd dat ik blij ben om hier weg te gaan. Toch heb ik ook veel leuke dingen gezien, gedaan en meegemaakt en dat is het belangrijkste: stay positive!
Of ik al dingen mis? Nou vooral een nachtrust van 10 uur aan één stuk en het eten. Nu stop ik want ik krijg alweer zin in kibbeling of een lekkerbekje. Gebakken aardappelen zijn ook goed. Of bloemkool. Of zalm spinazie lasagna. Of een bruine boterham met abrikozen jam, een beschuitbol met smeerkaas (3 stuks aub) of gewoon een tafel vol friet en kaassoufflés. Vergeet de zelfgemaakte taart niet. Oké nu lig ik te kwijlen in bed. Bananenpannenkoeken mogen ook worden gebracht (te verkrijgen in Thailand en Laos). Maar waar ik nu écht zin in heb? SATÉ!! Gemarineerd door ons pap! Of geitenkaassalade gemaakt door ons mam! Oi oi oi kijk ZO goed hebben we het dus in Nederland! Alles te verkrijgen! Oke behalve tropisch fruit dan. Maar aardbeien, frambozen, bosbessen en peer kennen ze hier niet, dus stuur die fruitmanden maar op! Tot die tijd ga ik op zoek naar Vietnamese loempia’s. DOEI!

6 gedachtes over “Cambodja

  1. Hi Valerie!
    Deze keer een reactie vanuit Napels☀️
    Leuk om je verhaal te lezen! Heb je de frustratie nu een beetje van je af kunnen praten en schrijven? 🤣 Nee maar het is wel echt irritant die opdringerige Colombianen en die bed bugs zijn nóg erger!
    Gelukkig wel veel mooie dingen gezien en ook hele indrukwekkende.
    Heb de film samen met Renske gekeken, maar eerlijk gezegd vonden wij hem nogal tegenvallen. Je verhaal vond ik wel heel indrukwekkend!

    Tot snel spreeks en pas goed op en vooral veel plezier!! 😘

    Like

    1. Jaaazeker de frustratie is een heel eind verdwenen! Inderdaad de mooie dingen worden een mooie herinnering en van de rest leer ik en vergeet ik hihi. Jammer dat de film tegenviel. Misschien lijkt die indrukwekkender als je hier in het land zelf bent. Ciao bellissimo!!😘

      Like

  2. Gelukkig heb je nog veel leuke landen voor de boeg en lekker eten kom je zeker weer tegen. Het is dus niet overal even goed. Probeer na deze periode weer je rust te krijgen en droom maar weer over een volgend mooi land. Die kom je zeker weer tegen. Geniet maar omdat je weer een jaartje ouder bent geworden .
    Van harte gefeliciteerd en xxx van de dreumelnaartjes.

    Like

    1. Dankjewel oom en tante!! Ja gelukkig ligt er nog veel moois in het verschiet en elk land is nu eenmaal anders. Ben in ieder geval weer een ervaring rijker en nu weer op ontdekkingsreis in Vietnam! Xxxxx

      Like

  3. Prachtige foto’s Valerie en ondanks dat Cambodja niet jouw land is, is dat vanaf hier niet te zien.👌🏻🌅
    En zo zie je maar, opgelicht worden voor je het weet😡 en dan toch ook weer afpoeieren op zijn Hollands! 😜Het hoort er allemaal bij.😀
    Voor mij zouden de bedbugs een reden zijn om met de noorderzon te vertrekken😩🙀 brrr!
    Geniet van de mooie dingen die je ziet en doet en vergeet al het andere maar snel.

    Groetjes
    Jos Megens

    Like

    1. Dankjewel!! Hahaha ja we waren ook ontzettend blij om bij dat guesthouse weg te zijn en om weer op het vaste land te zijn. Inderdaad we hebben ook vooral de mooie momenten en leuke dingen gerelativeerd zodat het allemaal nog niet zo slecht is😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s